สวัสดีครับ
วันพุธที่สิบเก้าธันวาคมสองพันห้าร้อยหกสิบ
เอ็ดใกล้เข้ามาทุกทีแล้วสินะครับ สำหรับ
เทศกาลปีใหม่ เทศกาลที่ใครๆรอคอย ได้
หยุดยาว ไปเที่ยว กลับบ้านไปอยู่กับครอบ
ครัว ฯ ส่วนตัวผมเองนั้น ก็ไม่ได้ดีใจอะไร
กับปีใหม่มากมายอยู่แล้ว เนื่องด้วยผมยกเลิก
การฉลองสังสรรค์ให้ตัวเองมาราวๆสอง
สามปีแล้ว อีกอย่างครอบครัวผมก็อยู่ห่างไกล
จากเพื่อนฝูง จึงทำให้ผมไม่ค่อยได้อยากจะ
ไปไหน มุ่งเป้ามาที่การดูแลครอบครัวกับ
เลี้ยงดูลูกน้อยซะมากกว่า
นึกย้อนไปเพียงไม่กี่ปีมานี้
ผมยังจำได้ไม่เคยลืม อาจจะเพราะเพิ่ง
ผ่านมาเร็วนี้ หรือไม่ก็มันเป็นความทรงจำ
ที่ถูกฝังลงไปใต้จิตสำนึก
เย็นวันที่ยี่สิบเก้า เหล้ารัมไทยกลั่นได้
แบบพอขายถูกสั่งให้ลงจากแผงขายเข้ามาสู่
อ้อมกอดของผม จากนั้นก็พามันไปที่เม็กซิโก
ที่ๆคุณก็รู้ว่าอยู่ตรงไหน หากเราได้เสวนากัน
หลังแก้วไม้ไผ่มามากพอ เป็นเวลาไม่รู้กี่วัน
ต่อกี่วัน ที่ปริมาณเลือดของผมไม่ได้เจือจาง
จากแอลกอฮอล์เลย เรียกได้ว่า เติมให้ร่าง
กายมีมันอยู่แทบตลอดเวลา ในเทศกาลนี้
ผมกินนอนอยู่ที่เม็กซิโกจนจะกลายเป็นบ้าน
เป็นญาติของเค้าไปอีกคน
ประสบการณ์ที่หาได้ยากแบบนี้ มีไม่กี่
คนหรอกครับที่ทำได้ หนึ่งคือคนว่างงาน ไม่
มีภาระ ไม่ไยดีต่อสิ่งต่างๆ ไม่ก็สองคือคน
บ้า ซึ่งผมก็ไม่รู้ตัวเองเหมือนกัน ว่าจะ
เลือกอยู่ฝั่งไหนดีให้ทุกท่านที่ได้เข้ามาอ่าน
เป็นคนคิดเอาเองล่ะกันครับ
หากถามว่า เสียดายเวลาไหม
อาจจะตอบได้ทันทีเลยว่า เสียดายมาก
หากมองจากมุมที่ผมยืนอยู่ทุกวันนี้ แต่ห้วง
เวลานั้นผมไม่เคยเสียดายเวลาในการใช้
ชีวิตเลยแม้แต่น้อย ผมออกจะภาคภูมิใจใน
ตัวเองด้วยซ้ำเพราะหลายๆท่านคงอิจฉาผม
ที่ใช้ชีวิตได้อย่างสุดโต่ง สรุปว่า มันเป็นประ
สบการณ์ที่ดีมากๆครับ แม้มันจะเป็นสิ่งที่ไม่
ควรทำในชีวิตมากที่สุด หากสอนลูกได้
ถึงตอนนี้ผมก็ยังดีใจครับ ที่ยังมีชีวิตอยู่
ขอจบแบบสบายๆอย่างนี้แล้วกันครับ
หากมิตรสหายท่านใดคิดถึงผม
ไม่ได้เจอกันมานาน รบกวนส่งชื่อที่อยู่
เบอร์โทรเข้ามาทางอินบ็อกซ์นะครับ
อาจจะมีของขวัญเล็กๆน้อยๆมอบให้ในเทศ
กาลปีใหม่นี้
ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามครับ
สวัสดี
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น