LRK

    เสียงใสๆของสายกีต้าร์ยุคเซเว่นตี้
คลอมากับเสียงซ่าๆหวีด หวือ ของวิทยุ
ทรานซีสเตอร์ในตอนอินโทร....
.
ระหว่างนั้นผมกำลังวิ่งโดยฟังรายการทาง
พอดคาสท์อยู่ จึงได้กดปุ่มหยุด แล้วจึงวิ่ง
ต่อไปเรื่อยๆและฟังเพลงที่ดังมาจากลำ
โพงขนาดใหญ่ที่จะใช้ในงานวันเด็กตอน
เช้าพรุ่งนี้

    ผมเชื่อว่าหลายๆคนคงจำเพลงที่ตัว
เองฟังบ่อยๆได้อย่างแม่นยำ แม้เพียงสอง
สามโน๊ตแรกของอินโทร ตอนวิ่งนี้ผมก็จำ
เพลงนั้นได้เช่นกัน มันเป็นเพลงที่รุ่นพี่คน
หนึ่งชอบฟัง ชอบเสียจนส่งผ่านความรู้สึก
มายังตัวผมได้เองโดยไม่ต้องบอกกล่าว
ข้อความใดๆ ยิ่งผมได้มาเปิดฟังเอง
หลายสิบหลายร้อยรอบ ทำให้ผมได้ฟัง
เพลงนี้ที่ไร ภาพๆของคนๆนึงก็ปรากฏขึ้น
มาเป็นภาพ ผุดขึ้นมาในความทรงจำ
เนื่องจากสภาวะในความเป็นจริงนั้น
เราไม่สามารถมาพบกันได้อีกต่อไป

สมองเรามักจะผูกติดความทรงจำบาง
อย่างเข้ากับอีกอย่างเพื่อให้ความทรง
จำนั้นไม่เลือนหายไปอย่างง่ายดาย
การที่เราคิดถึงคนๆนึงที่เราได้เคยผูกติด
ชีวิตกันมาช่วงหนึ่ง ก็มีส่ิงที่เชื่อมโยงกัน
ที่ยังคงปรากฏอยู่ในปัจจุบัน อย่างเช่น
เพลงๆนี้ ที่กำลังดังอยู่ในหัวของผม

    หากความตายได้พรากมนุษย์ออกจาก
กัน สิ่งที่ทำให้เราได้ใกล้กันอยู่ตลอดก็คง
เป็นแค่ความทรงจำที่เคยได้ใช้ชีวิตร่วมกัน
ทั้งสุขและทุกข์ ทั้งยามเจ็บไข้และยามเมา
ยังอยู่ในความคิด(ถึง)ตลอดไป

ระยะห้ากิโลวันนี้จบลงแล้ว
แต่ชีวิตยังต้องก้าวต่อไปอยู่ไม่รู้กี่ล้านก้าว
ไม่รู้ต้องเจออีกกี่ความกลัว กี่อุปสรรค
กี่กิโลที่ต้องพิสูจน์ใจถึงความมั่นคง

And how we found the same old
fears.
Wish you were here.

แด่หวาน(หนุ่ย)
ผู้ล่วงลับ