Recovery

    ผมเชื่อว่าหลายๆท่านเคยเจออาการ
ประมาณนี้ครับ มันเป็นอาการหลุดจากวงโค
จรเดิมๆที่เราทำอยู่เป็นประจำ ไม่ว่าจะ
ด้วยสาเหตุใดก็ตาม มันทำให้เราเป๋ เสีย
การควบคุมบางอย่าง หรือ หลายอย่างไป
ทำให้คุณภาพในการใช้ชีวิตที่เคยมีลดลง ฯ

    ผมไม่รู้จะเรียกอาการประเภทนี้ว่า
อย่างไรถึงจะถูกต้อง แต่อาการที่ว่านี้มักจะ
ส่งผลเสียต่อตัวเราและสิ่งรอบๆตัวเราซะ
มากกว่าจะสร้างผลดี

    หากเราปล่อยให้อาการนี้ครอบงำพา
ไปสู่ด้านมืดอย่างดาร์คเวเดอร์แล้ว คงจะ
ไม่เข้าทีแน่ๆ ฉนั้น ทางที่ดี หากรู้ตัวก็ควร
ที่จะหาทางแก้ไขให้กลับสู่สภาพเดิมได้ทัน
ท่วงทีก็น่าจะดีไม่น้อย หากไม่รู้ตัว ก็ลองสัง
เกตุตัวเราเองบ่อยๆละกันครับ คนรอบข้าง
ก็สามารถรับรู้และบอกเราได้นะครับ
อาจจะลองถามดูก็ได้หากสงสัยในตัวเอง
ซึ่งตรงนี้ ผมก็ไม่รู้ว่าจะเป็นกันทุกคนหรือไม่
(ไอ้เรื่องไม่รู้ตัวเองเนี่ย)

    ที่นี่ พอเราหลุดไปสักครั้ง แล้วไม่ยอม
ดึงตัวเองกลับมา มันก็จะพาเราเตลิดไปไหน
ต่อไหน ซึ่งไม่รู้เหมือนกันว่ามันจะพาเราไป
ทางไหน มีแต่หัวใจที่มั่นคงแหละครับ ที่เอา
อยู่ ทางที่ดี ควรหาที่พึ่งทางใจไว้หน่อยก็ดี
อย่างเช่น การได้อ่านหนังสือดีๆก็ช่วยได้
เยอะนะครับ ย้ำนะครับ ว่าหนังสือดีๆ ไม่ใช่
หนังสือประเภทพาจินตนาการให้ไปไกลกว่า
เดิม อันนี้ก็ไม่ควร

    ระหว่างทางที่จะกลับมานี่ก็เป็นจุดสำ
คัญครับ มันจะมีความคิดกำ้กึ่งถกเถียงกับตัว
เองอยู่เรื่อยๆครับ ว่ายังไม่ใช่ ยังไม่ได้
ตรงนี้ถ้าปักใจว่าใช่ไปเลย ผมว่ากลับมา
ได้ชัวร์ครับ

    กำลังใจเป็นส่ิงสำคัญไม่แพ้สิ่งอื่นใดครับ
อย่าลืมมองหากำลังใจ ที่พักพิงยามอ่อนล้า
แม้ว่าเรารู้ตัวว่ายังไม่เหนื่อย แต่การที่เรา
ได้เติมกำลังใจอยู่เรื่อยๆนั้น มีพลังมากกว่า
ที่เราจะรอให้มันหมดแล้วค่อยมาเติมครับ

ปล.ตอนนี้เขียนกว้างมากๆไม่ได้เจาะจง
กับเหตุการณ์ใดเป็นพิเศษแต่ก็สามารถนำไป
ประยุกต์ใช้ได้กับหลายสถานการณ์ครับ

ปล.๒ เหมือนไม่มีอะไรจะเขียน
แต่ก็ยังเข็นออกมาเขียนครับ ฮ่าๆๆ