ในความสับสนอลหม่านของสถานการณ์
ความว่องไวของเวลานั้นแทบจะหยุดนิ่งไม่ไหวติง
เปรียบเสมือนแต่ละวินาทีนั้นแบ่งแยกร่างออกมาได้อีก
นับอนันต์
อย่างไรก็แล้วแต่ นั่นอาจจะเป็นเศษเสี้ยวหนึ่งของสิ่งหนึ่ง
ที่อยู่ภายในกระแสธารแห่งความคิด มันหาใช่ความจริง
ของทั้งหมดไม่
คนเรามักจะมองเห็นและคิดถึงสิ่งต่างๆเกินกว่าความเป็น
จริงไปอยู่มากโข
ความกลัว ความหวาดหวั่น เกิดขึ้นจากประสบการณ์ที่
ผ่านมาแทบทั้งสิ้น พาให้กังวลไปกับสิ่งที่มันยังไม่เกิด
แน่นอนว่าสิ่งเหล่านี้ ผลิดอกออกผลมาจากกมลสันดาน
ดั้งเดิมของสิ่งมีชีวิต ที่เรียกว่า "มนุษย์"
เราอาจจะโกรธแค้น เศร้าโศกเสียใจ
แต่นั่นก็อีกแหละ มันทำให้เรารู้ว่า ยังไงเราก็เป็นเพียง
มนุษย์ปุถุชน คนธรรมดานี่เอง หาใช่ผู้วิเศษ หรือมีอะไร
เหนือกว่าผู้อื่นแต่อย่างใด
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น