อัตวินิบาตกรรม

หลายวันก่อนครับ...

ได้รับแจ้งข่าวจากเพื่อนในข้อความแมสเซนเจอร์

แจ้งถึงกาลมรณะของพี่ชายที่เคารพนับถือกัน ดื่มกิน

ด้วยกันมาอย่างยาวนาน

ฟังครั้งแรกก็ตกใจเหตุเพราะว่าเป็นการ

"อัตวินิบาตกรรม" หรือพูดง่ายๆคือการฆ่าตัวตาย

เนื่องจากพี่ชายคนนี้เมื่อราวๆเก้าปีก่อน ในแคมป์ที่

กำลังทำงานจัดคอนเสริตใหญ่ตีนเขาใหญ่

เช้าวันหนึ่งขณะที่ผมลุกขึ้นมาจากเต๊นท์เพื่อเตรียม

หากาแฟเช้า พร้อมกับบุหรี่ เอาไปนั่งริมลำธารใกล้

ก็เห็นแกทรุดลงข้างๆรถคันหนึ่งในสภาพช่วยเหลือตัว

เองไม่ได้ จึงได้ช่วยกันพาแกขึ้นรถยนต์ของผมเอง

ห้อบึ่งตะบึงไปที่ รพ สระบุรี เนื่องจากสอบถาม

ผู้รู้ต่างๆแล้วพอจับอาการได้ว่าอาจจะเกิดจากเส้น

เลือดในสมองตีบหรือแตก

ระยะทางจากตรงนั้นไป รพ.ก็ถือว่าไกลกว่าไปที่

ตัวอำเภอปากช่อง แต่ที่ปากช่องนั้น ไม่มีหมอหรือ

เครื่องมือที่พอจะรับมือกับเหตุนั้นได้ จึงต้องวางหมุด

หมายไปที่ รพ.สระบุรี ซึ่งเป็นศูนย์ใหญ่กว่ามาก

ตลอดทางแกควบคุมร่างกายไม่ได้ไปครึ่งซีก

พูดไม่รู้เรื่อง หน้าที่ผมก็คือ ใช้ความสามารถในการ

ขับรถให้ไวและถึง รพ.อย่างปลอดภัยที่สุด

นั่นถือว่าเป็นการพบปะครั้งท้ายๆที่เราสองคนได้ใกล้

ชิดกันมากที่สุด

หลังจากนั้นแกก็พ้นวิกฤติ แต่ก็กลายเป็นคนที่อัมพาต

ไปครึ่งตัวเนื่องจากเหตุดังกล่าว ซึ่งผมเองก็ไปเยี่ยม

เยียนแกบ้างเป็นบางครั้ง

แล้วก็ไม่ค่่อยได้ข่าวคราวอะไรมาก บางทีเห็นแก

ก็ออกไปเที่ยวกับเพื่อนๆบ้าง อาการดีขึ้นตามลำดับ

แต่ก็ยังใช้ชีวิตลำบาก เนื่องจากเดินเหินพอได้ แต่

ก็ไม่ถึงกับคล่องแคล่ว ซึ่งล่าสุดเดือนก่อน

ก็ยังเห็นแกโพสเฟสบุ๊คไปเที่ยวภาคเหนืออยู่เลย

ทำไม เหตุใดถึงมาปิดชีวิตตัวเองเช่นนี้ ซึ่งเวลาก็

ผ่านพ้นไปตั้งเกือบๆเก้าปีแล้ว...

ในระหว่างที่กำลังคิดสับสนถึงการจากไปของแก

ข้อความในแมสเซนเจอร์ก็เข้ามาอีก

"พ่อพี่เขา ไม่ใช่พี่เขาหว่ะ" กูดูผิด....

ใจหนึ่งก็โล่งอกที่ความคิดหาเหตุผลต่างๆนานามลายไป

ใจหนึ่งก็สบถต่อว่าหยาบคายไอ้ห่าเพื่อน...