วันนี้นั่งอ่านหนังสือของ พี่เอ๋ "นิ้วกลม"
ซึ่งบทที่กำลังอ่านอยู่นั้นก็ได้พูดถึงความสุขของชีวิตคนเรา
เนื้อความก็อ้างอิงมาจากแหล่งข้อมูลที่เชื่อถือได้
คงเป็นบทวิจัยที่ได้ตีพิมพ์และหลายๆคน(ที่มีอายุถึงตอนนั้น)
ก็ยืนยันกันมาไปในทางเดียวกัน
ใจความที่พอจะจับได้ก็ว่ากันถึงความสัมพันธ์ของมนุษย์
เรานี่แหละ ที่สร้างความสุขได้อย่างยืนยาว
อ่านไปคิดไปก็เห็นว่าจะจริงดังนั้น
เนื่องจากตัวเองก็เคยโกรธแค้นชิงชังเหล่าบรรดาผู้ที่ทำให้
ผมเองนั้นต้องขุนข้องหมองใจกับเรื่องราวทั้งหลายแหล่
ซึ่งเอาจริงๆพอคิดย้อนกลับไปแล้ว ก็จริงดั่งที่พวกเขาว่า
กันนั่นแหละ พอเรายิ่งคิดโกรธแค้น ความร้อนรุ่มก็เกิดขึ้น
กับตัวเรา ผลักดันให้มีอารมณ์ที่ผิดแผกแปลกไปจากเดิม
ความเหงา ความเศร้า อารมณ์ด้านที่ส่งผลไม่ดีกับเรา
ต่างๆก็ผลัดกันส่งไม้มารุมเร้าให้เราต้องมอดไหม้ไปกับมัน
ผ่านมาทุกวันนี้ก็เห็นด้วยกับความคิดนั้นๆ
เข้าใจมากขึ้น แต่บางครั้งก็ยังห้ามใจตัวเองไม่คิดโกรธแค้น
หรือแสดงกิริยาอันต่ำช้าออกไปมิได้ มันยังคงเป็นไปตาม
กมลสันดานของตัวเอง
เพียงแค่บางครั้งที่รู้สึกเข้าใจผู้คนขึ้นบ้าง
เห็นเขาเป็นเพื่อนมนุษย์ที่รู้สึกนึกคิดเหมือนกันกับเรา
ทำผิดเหมือนกับเรา
มิได้รู้สึกโกรธแค้นแล้วบางครั้ง
ซ้ำอาจจะมอบความรักใคร่ห่วงใยมากเสียกว่าด้วย...
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น