เพลง Stan ของ Eminem กำลังไหลไปอย่าง
ต่อเนื่องผ่านลำโพงพกพาที่ผมใช้มาอย่างยาวนาน
กว่าสิบปี (แบตเตอรี่เริ่มเสื่อมแล้ว)
เบื้องหน้าเป็นอีกหนึ่งสถานที่ทำงาน(นอกสถานที่)
ภายใต้หลังคาเพิงพักพิงหนีแดดฝนชั่วคราว
ระหว่างนั้นก็นึกถึงเรื่องราวเมื่อคืนที่เพิ่งผ่านพ้นไป
มันอาจจะไม่ยาวนานสำหรับผู้ที่นั่งล้อมวงเฮฮา
แต่บางทีมันอาจจะยาวนานสำหรับบางคนที่เฝ้าคิดถึง
แต่เรื่องราวที่มันยังเป็นไปไม่ได้
การคิดคำนึงถึงอะไรที่มันไม่เป็นไปอย่างใจมักจะก่อ
ให้เกิดความทุกข์ตรม
ผู้ใหญ่หลายๆท่านที่ผมได้รับฟังมาบอกว่า ปัญหาหลักๆ
ของเรามีอยู่สองประเภท คือ
"ปัญหาที่แก้ไขได้" กับ "ปัญหาที่แก้ไขไม่ได้"
มันจะเป็น "ทุกข์" มากหากเรามัวแต่คิดถึง
"ปัญหาที่แก้ไขไม่ได้"
ท่านแนะว่าให้ควรปล่อยมันไปแล้วหันไปค้นหาทาง
แก้ไขในปัญหาที่ยังแก้ไขได้จะดีกว่า
เรื่องราวเมื่อคืนมันไม่ได้สอนอะไรผมหรอกครับ
ผมเองต่างหาก ที่อยากจะอวดเก่งสอนคนอื่นเค้า
แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นแล้ว เราจะสอนใครได้หรือสอนไม่ได้นั้น
ไม่ได้อยู่ที่เราแต่เพียงผู้เดียวเสียหน่อย
ผู้รับฟังแหละครับ ที่สำคัญที่สุด
ไม่รู้ว่ารับฟังไปแล้วจะจดจำได้เหมือนฮาร์ดไดร์ฟสักชิ้น
หรือต้องฟัง ต้องจำย้ำๆเหมือนกล้ามเนื้อที่ต้องอาศัยการ
ทำซ้ำไม่ต่ำกว่าร้อยพันรอบ
มันถึงจะเป็นระบบออโตเมติค โดยไม่ต้องใช้พลังสมอง
มากมายสั่งการให้จำและทำ
อย่างไรก็แล้วแต่ มันไม่สำคัญอะไรเลยว่าการสอนนั้น
จะสร้างผลกระทบที่ดีได้หรือไม่
มันอาจจะเป็นเรื่องแย่สำหรับบางคนก็ได้
ความมั่นคงของผู้สอน,เรี่ยวแรงและกำลังที่มีต่างหาก
ที่จะใส่ลงไปทั้่งๆที่มองไม่เห็นผลลัพธ์ได้ยาวนานแค่ไหน
เพลง Eminem จบไปนานแล้ว
อากาศก็เริ่มร้อนขึ้นทุกที
ฝุ่นพีเอ็มก็กำลังจะกลับมาคละคลุ้งอีกที
ชีวิตก็เพียงเท่านี้
หมุนวนไปในวัฏฏะต่างๆจนกว่าจะสูญสิ้น
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น