การวิ่งเคยเป็นเรื่องง่ายสำหรับผม
บางวันแทบไม่ต้องคิดเลยว่าจะต้องออกไปวิ่ง
เพียงแค่รู้ว่ากลับบ้านมาต้องเปลี่ยนเสื้อผ้า
แล้วก็ออกไปหาสถานที่วิ่ง
บางครั้งถึงขั้นมีการเตรียมเสื้อผ้าไว้ล่วงหน้า
หากทราบว่าเวลางานนั้นเบียดเบียนล่วงเลย
จนมารบกวนการวิ่ง
ผมวิ่งเป็นประจำอยู่หลายปี
ส่งผลให้สุขภาพไม่ค่อยจะย่ำแย่ลงไปกว่าที่ควร
ทั้งๆที่ชีวิตนี้ก็มีกิจกรรมทำลายสุขภาพมากโข
จนวันหนึ่ง การวิ่งเริ่มตีตัวออกห่างจากชีวิตผม
ไปทีละนิดๆ เราเริ่มคุยกันน้อยลง บางครั้งก็
อ้างว่าไม่มีเวลา ติดงานเลี้ยงปีใหม่บ้าง
ญาติมาเยี่ยมที่บ้านอยู่หลายวัน ออกมาพบปะ
กันไม่ได้บ้างฯ
จนทำให้ความสนิมสนมกันมานั้นเริ่มจืดจางลงไป
มองหน้ากันไม่ค่อยสะดวกใจเหมือนแต่ก่อน
ตั้งแต่ต้นปีที่ผ่านมา ผมจึงลองหันไปคบกับ
การเวทดู แต่เธอก็เอาใจยากเหลือเกิน
บางวันผมว่าง เธอกลับไม่ว่าง
วันไหนผมอยากใช้อุปกรณ์นี้ แต่เธอก็ดันให้
เวลากันคนอื่น สัปดาห์หนึ่งๆก็มีเวลาทำการ
เพราะเป็นของรัฐฯ
บางเวลาก็ทำให้คิดถึงการวิ่งเหมือนกันนะ
อยากจะไปวิ่งที่ไหนก็ได้
ตีสี่ตีห้ายังทำได้ จะวิ่งนานเท่าไหร่ก็ได้
ต่อไปคิดว่า ผมจะทำอย่างไร ให้ทั้งสอง
คบกับผมต่อไปอย่างสนิมใจกันทั้งคู่
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น