หลังจากตกลงปลงใจเอาลูกรักไปฝาก
ไว้ให้อู่เลี้ยงดู พร้อมกับแจ้งความประสงค์
ของเราไปว่า อยากจะให้ซ่อมตรงไหน
บำรุงตรงไหน
จุดไหนสุ่มเสี่ยงที่จะเกิดความเสียหาย
ในอนาคตก็ดำเนินการปรับเปลี่ยนไปเลย
เราไม่ควรรอให้มันเสียหายก่อนแล้วค่อย
มาแก้ที่หลัง มิเช่นนั้นก็จะกลายเป็นปัญหา
เรื้อรัง แก้ไขไปไม่จบไม่สิ้นเสียที
ผิดกันกับความรักความใคร่ในวัยหนุ่มสาว
บางคนต้องการเวลาส่วนตัวบ้าง
แต่อีกคนกลับต้องการให้อยู่ด้วยกันมากกว่า
ความต้องการของแต่ละคนนั้น ช่างเข้าใจ
ยากเสียยิ่งกว่าอะไร คุยกันตรงๆก็ลำบาก
ไม่เหมือนคุยกับรถ
แต่จะทำอย่างไรได้หล่ะครับ ชีวตเราก็เป็น
เช่นนี้มาแต่ไหนแต่ไร มีทั้งคนที่เข้าใจกัน
และก็คนที่ต้องทนอยู่กันไปอย่างเสียมิได้
กลับมาที่อิย้อยที่ขาดคนเอาอกเอาใจมานาน
การดูแลบำรุงรักษาก็ทำแค่เพียงเป็น
ครั้งคราวที่เกิดอาการขึ้นมาเพียงเท่านั้น
เจ้าของเดิมคงทำการดูแลเพียงเพื่อให้มี
กันและกันรอดไปวันๆ คงมิได้หวังไปถึง
ที่ความสมบูรณ์แบบของชีวิตเดินเคียงข้าง
แต่ไหนๆก็ตกมาถึงการดูแลของผมแล้ว
ชั่วดียังไง ชีวิตนี้ก็จะขอทำให้ดีที่สุด
ตราบเท่าที่เวลาชีวิตยังพอจะมีให้ทำต่อไป
แม้ใครจะมองว่าสิ้นเปลืองเปล่าๆปลี้ๆ
อันนี้ผมไม่เถียงครับ
เปลืองหน่ะ เปลืองแน่ๆ
แต่ก็แลกมาด้วยความสุขใจ ตัดความกังวล
ในภาคหน้าไปได้เลยว่าขับๆไป มันจะเกิด
อะไรให้ต้องปวดศรีษะอีก
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น