"อย่าไว้ใจทาง อย่าวางใจคน"
ผมคิดว่าคำๆนี้ยังคงเป็นจริงอยู่ทุกยุคทุกสมัย
บางทีแม้แต่ตัวเอง ผมก็ยังไว้ใจไม่ได้
โลกทุกวันนี้แก่งแย่งชิงดีกันอย่างโจ่งครึ้ม
ต่างคนต่างอยากได้อยากมีในสิ่งที่ตนนั้นต้องการ
บางคนไม่สนแม้แต่ว่ามันจะส่งผลกระทบร้ายแรง
กับใคร อย่างไรบ้าง ซั่งเป็นในทำนองกันแทบ
ทุกระดับ ตั้งแต่ระดับปัจเจกบุคคล ไปถึงขั้น
ระดับประเทศ ระดับโลก
จนออกนอกโลกไปแล้ว ผมก็ยังคิดว่ามีหากยัง
มีมนุษย์อยู่
เราเห็นแก่ตัวกันมากขึ้นหรือเปล่า?
มันคงเป็นคำถามที่อาจจะเกิดขึ้นในใจ
จริงๆแล้วมันอาจจะเป็นแบบนี้มานานมากแล้ว
แต่เราเพิ่งมีโอกาสได้รับรู้ความเป็นไปของโลก
ผ่านโลกโซเชี่ยลที่เพิ่งแพร่หลายมาเมื่อไม่กี่ปี
มาแล้วนี่เอง
มันคงเป็นเรื่องยากจริงๆที่จะไว้ใจอะไรใคร
สักคนนึง
สำหรับผมเองถือว่าโชคดี ที่พ่อแม่ไม่ค่อยมี
สมบัติทรัพย์สินมากมายให้พี่น้องต้องมา
ทะเลาะกันเองเพื่อแย่งอะไรกัน
และอีกอย่าง พื้นฐานจิตใจครอบครัวเราก็มิ
ได้มีความอยากได้อะไรมากมาย
อะไรๆที่เป็นของคนอื่น ก็ไม่คิดที่จะเอามา
เป็นของตัวเอง
ครอบครัวเราไม่โลภ ครอบครัวเราช่วยเหลือ
ครอบครัวเราถูกสอนให้ทำมันขึ้นมาด้วยตัวเอง
ชีวิตผมจึงเลือกแต่ทางที่ยาก
ไม่คิดแต่ว่าจะทำอะไรก็ได้ ง่ายๆ ที่ได้เงิน
การสร้างคุณค่าของชีวิตผม คือ การได้สร้าง
สรรค์อะไรสักอย่างออกมา เพื่อตอบโจทย์
ความต้องการของผู้อื่น
สุดท้ายแล้ว ชีวิต ก็ยังไว้ใจใครไม่ได้อยู่ดี
ในชีวิตนี้ก็เห็นจะมีแค่ไม่กี่คนจริงๆครับ
ตัวผมเองยังไม่วางใจตัวเองเลย...
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น