ช่วงสิบปีให้หลังมานี้
ผมบอกตัวเองเสมอว่า เราเป็นมนุษย์
ที่มีความทรงจำแสนจะยอดแย่
หากเราอาศัยแต่ความจำเพียงอย่างเดียว
เรามักจะหลงลืมอะไรต่อมิอะไรไปอีกมาก
ฉนั้น การงานที่สำคัญต่างๆจึงถูกบันทึก
ลงไปในสมุด เพื่อป้องกันมิให้หลงลืม
นั่นเป็นวิธีแก้ไขปัญหาแบบหนึ่งเท่านั้น
คนอื่น อาจจะไม่เป็น หรือ ไม่ทำแบบ
ผมก็ได้
ยิ่งย้อนเวลากลับไปนานเท่าไหร่
ความทรงจำเกี่ยวกับตัวเองก็ยิ่ง
เลอะเลือนมากไปเท่านั้น
ยิ่งหากให้นึกย้อนไปในวัยเด็กแล้ว
มันคล้ายฉากที่ผุดขึ้นมาแบบเลือนลาง
หาความจริงที่แน่นอนได้เพียงเศษเสี้ยว
เรื่องบางเรื่อง
อาจจะจริงสำหรับความทรงจำของเรา
แต่ลองหากนำไปเปรียบกับความจริง
ในความทรงจำของคืนอื่นๆแล้ว
อาจจะกลายเป็นคนละเรื่องไปเลยก็ได้
ด้วยเหตุนี้
เรื่องของข้าพเจ้าในส่วนนี้
จึงถือว่าเป็นเพียงเรื่องที่เกิดขึ้นจริง
จากความทรงจำ(ที่อาจจะเป็นเท็จ)
ของข้าพเจ้า....
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น