เท่าที่พอจำความได้
พ่อผมอพยพจากเชียงใหม่
ล่องลงมาหางานทำที่ เมืองหลวงฯ
กรุงเทพมหานคร
จนจับพลัดจับผลู ได้มาทำงานอยู่ที่
โรงงานผลิตปูนขาว ใกล้เมืองสระบุรี
จนกระทั่งได้ตกหลุมรักสาวที่นั่น
จนตกลงปลงใจสร้างครอบครัวกัน
แต่กว่าจะผ่านมาได้ก็
สร้างเรื่องราวให้ได้เอาไว้เล่าขาน
เป็นที่โปกฮาอยู่หลายเรื่องเหมือนกัน
แรกเริ่ม พ่อกับแม่ก็ต้องอาศัยบ้านพัก
สวัสดิการ ที่ทางโรงงานนั้นจัดหาให้
เป็นบ้านไม้ที่ปลูกยื่นเข้าไปริมบ่อน้ำ
ช่วงนั้นผมยังจำความอะไรไม่ค่อยได้
มันเด็กเสียเหลือเกิน
มองเห็นแต่รูปถ่ายไม่กี่ใบในวัยขวบกว่า
เพียงเท่านั้น
หลังจากนั้น บ้านริมบ่อก็ถูกยุบไป
กี่หลังผมก็จำไม่ได้
ถูกจัดให้ย้ายมาอยู่ที่บ้านห้องแถวชั้นเดียว
หนึ่งห้องน้ำ ห้องห้องโถง
เรียงต่อกันไปราวสิบห้าห้อง
ฝั่งตรงข้ามห้องแุถว ก็ยังเป็นบ้านไม้
แบบแฝด สองชั้น สี่ห้าหลัง
คงอยู่แบบนั้น
ความทรงจำคนเรานี่ก็แปลกนะครับ
เอาแน่เอานอนกับมันไม่ได้จริงๆ
ซึ่งผมเลิกคิดถึงความจริงไปแล้วว่ามัน
เป็นอย่างไร
จะให้ไปรื้อค้นขึ้นมาว่า
ต้นไม้ที่อยู่หน้าบ้านผม
เป็นต้นหางนกยูงต้นใหญ่
หรือว่าเป็นอีกต้นที่อยู่ถัดไปอีกสอง
ถึงสามบ้านกันแน่
แต่ที่แน่ๆ ผมจำได้ว่า "มันมี"
และมีอยู่ปีหนึ่งที่ผึ้งหลวงรังขนาดมหึมา
ก่อร่างอยู่บนนั้น
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น