วัยที่สนุกสนานที่สุด?
คำตอบของหลายๆคนอาจจะ คือ
"วัยเรียน"
แน่นอนว่าผมก็คือหนึ่งในนั้น
วัยที่ไม่ต้องทำงาน
อยากได้อะไรก็ขอพ่อแม่เอา
อยากเล่นตอนไหนก็เล่น
นอนตอนไหนก็นอน
มีเพื่อนมากมายโดยไม่คิดอะไร
มากมายอย่างเช่นทุกวันนี้
จากอนุบาลมาประถม 1-2
ผมมาเรียนอีกที่หนึ่ง
เป็นโรงเรียนรัฐฯ
เหตุผลหลักคือ ผมสอบสัมภาษณ์
อีกที่หนึ่งไม่ผ่าน
จะให้ทำอย่างไรเล่า
ก็เขาให้เอาเด็กขึ้นไปถามตอบ
บนเวทีนู่น
แล้วเด็กขี้อายแบบอินโทรเวิร์ด
เช่นผมจะไปทำอย่างไรเสีย
นอกจากยืนบื้อใบ้ทำอะไม่ถูกไป
เสียอย่างนั้น
ผมเลยสร้างความลำบอกให้พ่อแม่
ต้องระหกระเหินหาที่เรียนใหม่
ความทรงจำวัยนั้นแทบจะเป็นศูนย์
ในเวลานี้ ผมไม่รู้ว่ามันไม่มีอะไรให้
น่าตื่นเต้นจดจำ หรือ เป็นเพียงความ
บกพร่องของสมองที่มันเลือก "ลบ"
สิ่งเหล่านั้นออกไปจากชีวิต
มาผุดนึกขึ้นได้อีกทีก็ราวๆประถมสี่
ประถมห้าได้สูดดมหนังสือเรียนที่
แสนจะหนักอึ้งในถุงพลาสติคใส
รวมๆกันทั้งสมุดหนังสือ ไม่ต่ำกว่า
ยี่สิบเล่ม
และประถมห้านี่เอง ที่เพิ่งได้หนังสือ
เรียนที่เป็นภาษาอังกฤษมาเล่มแรก
ผมค่อยๆบรรจงเปิดพร้อมกับสูดดม
กลิ่นของมันอย่างกับว่าหนังสือนั้น
ช่างแสนหอมหวาน
จนกระทั่งๆค่อยๆบรรจงเขียนชื่อ
และนามสกุลของตัวเองลงไป
ทั้งสมุดและหนังสือ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น