เมื่อวานครับ
เป็นวันที่ถึงกำหนดหลังจาก
ได้ตกลงปลงใจกับเพื่อนอีกสองคน
ว่าเราจะเข้าร่วมงานวิ่งที่เขาใหญ่
(KhaoYai Marathon 2026)
ก่อนหน้านั้นเราเคยร่วมงานวิ่งกันมา
หลายงานแล้ว ส่วนใหญ่แล้ว
จะเป็นระยะ 21.1 กม. หรือที่
เรียกกันในภาษานักวิ่งว่า ฮาล์ฟ
คือ ครึ่งหนึ่งของระยะมาราธอน
(42.195/2)
เหตุใดงานนี้ถึงได้ลดระยะทางลงมา
เหลือเพียงแค่ 10 กม.นะหรือครับ
อันนี้ก็หาเหตุผลแน่ชัดไม่ได้
เราต่างเคยผ่านระยะทางที่ไกลกว่านี้
มากกันมาแล้ว
ได้พิสูจน์ตัวเองกันมาแล้วว่า
ความสามารถของเรานั้นถูกผลักดัน
ให้ไปไกลกว่าที่เราคิดไว้ได้โดย
การใช้วินัย และ ความมุ่งมั่น
เป็นเชื้อเพลิงให้แก่ร่างกาย จิตใจ
กระทำการสร้างทัณฑ์ทรมานที่แสน
จะน่าเบื่อนี้จนถึงเส้นชัยมานักต่อนัก
อาจจะเป็นเพราะหน้าที่การงาน
อาจจะเป็นเพราะการยืนระยะ
ในเป้าหมายของชีวิต
อาจจะเป็นเพราะอะไรอีกต่างๆนาๆ
แต่การที่คนๆนึงจะลงมือปฎิบัติ
สิ่งใดๆในระยะเวลานานๆนั้น
ถือว่าเป็นการพิสูจน์ความมุ่งมั่นที่แท้จริง
กว่าคนเราจะวิ่งไปเรื่อยๆจนถึงระยะ
42 กม.ได้ เราจะต้องซ้อมๆๆ
และก็ซ้อม ไม่ต่ำกว่าสามเดือนเป็น
อย่างน้อย (นี่คือไวที่สุดแล้วในความ
คิดของผม)
เราต้องเคี่ยวกรำร่างกาย จิตใจ
กระทำสิ่งๆนั้นทุกวี่วันอย่างหลีกเลี่ยง
ไม่ได้
เราต้องทำ แม้ว่าไม่อยากจะทำ
เราต้องลากสังขารตัวเองให้สืบเท้าต่อไป
แม้ว่ากล้ามเนื้อขา หัวเข้า น่อง
เท้าจะส่งสัญญาณแห่งความเจ็บปวด
ออกมามากน้อยเพียงใด
ทำมันต่อไปจนกว่าจะถึงระยะเป้าหมาย
จากวันละ 5 กม. ขยับการวิ่งให้ไกลขึ้นๆ
ในวันที่ต้องซ้อมวิ่งไกล ซึ่งต้องมีหนึ่งวัน
ในแต่ละสัปดาห์
เพิ่มเข้าไปทีละ 5-10 เปอร์เซ็นต์
ของระยะที่เคยทำได้
และกว่าจะไปถึงระยะ 42 ได้
เราต้องผ่านการซ้อมที่ระยะวิ่งไกล
ไม่ต่ำกว่า 30-35 กม.มาแล้ว
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น