เช้าวันแรกของปีผมแทบไม่อยากจะเชื่อ
ในสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นไป
ชีวิตเราไม่มีอะไรที่พอดี
หรือ ดีพอให้เรามีความสุขอยู่กับมัน
ได้นานๆจริงหรือ
เหตุใดเราต้องดิ้นรนไขว๋คว้า
ในสิ่งที่เรายังต้องการ
ยิ่งได้มามากเท่าไหร่
ก็เหมือนกับว่าสิ่งที่ได้มานั้น
มันยังไม่มีค่าเพียงพอสำหรับ
จิตใจที่ยังคงต้องการเพิ่มขึ้นอีก
มากกว่าเดิมอีก
ยิ่งใหญ่ขึ้นกว่าเดิมอีก
ขยายพื้นที่ทำมาหากินออกไปอีก
ทุกๆสิ่งอย่างมีแต่เพิ่มขึ้นๆ
จนกระทั่งเกิดคำถามในใจว่า
นี่นะหรือ คือสิ่งที่เราจะทำต่อไปอีก
จนชั่วชีวิตเรา
และจะเป็นอย่างนี้ต่อไปอีกแสนนาน
ไม่ว่าจะเป็นหลานของลูก
หรือ หลานของหลาน
ก็ยังคงต้องสืบสันดาน
มีความต้องการไม่สิ้นสุดแบบนี้ต่อไป
จะมีอีกสักคนไหม
ที่กล้าจะเดินออกไปแล้วไม่หันหลัง
กลับเข้ามาเกี่ยวของกับวัฎจักร
เหล่านี้อีก
เหมือนกับพี่ชายของผมคนนั้น
หรือผมเองนั่นแหละ
ที่ต้องคิดเอาเอง
ว่าจะทำอะไรต่อไป....
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น