เพื่อนในประถมวัยที่เหลือคบกันมาถึง
ทุกวันนี้เราแทบจะนับได้ไม่เกินจำนวน
นิ้วเพียงมือเดียว
สำหรับผมนั้น อาจจะมีแค่หน่ึงหรือสอง
เพียงเท่านั้น
กว่าจะผ่านพ้นจากวันนั้น จนหลงเหลือ
มาถึงวันนี้ได้ ก็ผ่านอะไรกันมานักต่อนัก
หล่นสูญหายไประหว่างทางก็เยอะ
กาลเวลาเป็นสิ่งที่พิสูจน์อะไรมากมาย
แม้กระทั่งจิตใจคน
หลังจากจบประถมที่โรงเรียนเทศบาล
แห่งหนึ่งจากทั้งหมดสิบแห่งแล้ว
ผมก็มีสิทธิได้สมัครเรียนต่อมัธยมที่
โรงเรียนประจำจังหวัด ซึ่งก็ไม่ได้ยาก
เย็นอะไร แค่การเลือกจับสลาก
ได้คือได้ ไม่ได้ก็ไปหาที่เรียนใหม่
สรุปว่า ดวงยังดีครับ ไม่ต้องไปหาที่
เรียนที่ไหนให้ไกลบ้าน
โรงเรียนระดับมัธยมเลยถูกคนอย่าง
ผมและพวกในภายหลังสร้างชื่อเสียให้
อยู่เนืองๆ
ความตื่นเต้นในการเปลี่ยนแปลงสำหรับ
เด็กนั้น มากมายจนกระทั่งเอ่อล้นออก
ไปเป็นความประหม่า ความกลัวบ้าง
ในการเฝ้ารอวันเปิดเทอม
แต่แล้วทุกๆอย่างก็คงผ่านไปอย่างที่มัน
ควรจะเป็น มีแต่ใจเราเท่านั้นที่คิดว่า
จะต้องเกิดนู่นนั่นนี่ไปล่วงหน้าร้อยแปด
วันนั้น ในห้องเรียน 1/5 วันแรก
ผมก็ได้พบเพื่อนที่มาจากโรงเรียน
เดียวกันอยู่อีกสองคน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น