จะว่าไปแล้ว
หากจะให้เรานึกย้อนกลับไปหลายสิบปีนั้น
ถือว่าเป็นเรื่องลำบากเอาการ
เราจะจำได้แค่เลาๆในเหตุการณ์ที่มีผล
ต่อความรู้สึกเราเสียมากกว่าสถานการณ์
แบบธรรมดาๆ
กล่าวคือ วันไหนไม่มีอะไรให้น่าจดจำ
สมองเราก็จะไม่เอามันมาบันทึกฝังลงไป
เป็นความทรงจำที่แนบแน่น ยาวนาน
เช่นกันกับในช่วงฤดูฝนหนึ่งในช่วประถมวัย
บ้านเราไม่มียานพาหนะที่พอจะคุ้มกันแดดฝน
ได้ไปมากกว่า จักรยานยนต์
Yamaha RX-s
คือชื่อยี่ห้อ และ รุ่นตามลำดับ
ขอเรียกง่ายๆสั้นๆว่า มอไซค์ ทับศัพท์ไป
แทนคำว่า มอร์เตอร์ซายเคิล ที่เป็นคำ
เรียกตามแบบฉบับภาษาฝรั่งเขา
เจ้ามอร์ไซค์คันนี้แหละ ที่พาครอบครัวเรา
เดินทางไปไหนมาไหนทุกที่ แม้กระทั่ง
เชียงใหม่ บ้านเกิดของพ่อ
ในฤดูฝนนั้น ผมต้องแทรกตัวอยู่ระหว่าง
กลางของพ่อและแม่ภายใต้เสื้อคลุมกันฝน
ตัวหนาเตอะของพ่อ เพื่อเดินทางไปโรงเรียน
ภายใต้เสื้อกันฝนนั้น จะมองไม่เห็นอะไร
มากไปกว่าหลังของพ่อ และ ตัวของ
ข้าพเจ้าเองที่มุมก้มมองลงไปด้านล่าง
บางที ละอองน้ำที่ถูกยางรถดีดอวลขึ้นมา
ทำให้แข้งขาและรองเท้านั้นชื้นแฉะ
ก็สร้างความรำคาญให้
แต่จะทำอย่างไรได้ ชีวิตมันก็แบบนี้แหละ
ส่งผลให้ความรู้สึกนึกคิดของผมนั้น
ปลูกฝังมาอย่างต่อเนื่องว่า
ชีวิตเรานั้น ไม่ได้อะไรมาง่ายๆ
และมันก็ไม่ยากเกินไปที่จะไขว่คว้ามา
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น