บางครั้ง ช่วงเวลาการรอคอยมักจะตื่นเต้นกว่า
เวลาการเดินทางเสมอ
การเฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อจะยืดเวลาออกไป
ให้ช้าลง แต่ละวินาที แต่ละวันช่างแสนเนิ่นนาน
ซึ่งมันเป็นคนละเรื่องกับเวลาที่เราเพลิดเพลิน
ไปกับบางสิ่ง ที่มันมักจะผ่านไปรวดเร็วอย่างไม่ใยดี
เมื่อความสุขสมหรรษากำลังดำเนินไปเรามักจะ
ไม่ค่อยรู้ตัวกันสักเท่าไหร่ น้อยครั้งที่ผมจะเหลือบมอง
ดูเวลาขณะที่รอยยิ้มแปดเปื้อนบนใบหน้า
ซึ่งมันก็น่าคิดว่า นาฬิกาจะทำให้คนยิ้มได้สักเท่า
ไหร่กัน? นอกเสียจากช่วงที่ได้มันมาใหม่ๆ
นาฬิกาไม่ได้ผิดอะไรหรอกนะครับ มันทำหน้าของ
มันอย่างเที่ยงตรงซึ่งก็ถูกต้องแล้ว
แต่เราเองนี่แหละครับ ที่เอาอารมณ์ความรู้สึก
ไปผูกติดไว้กับมันเอง เรารู้สึกไม่ชอบกับการรอคอย
เรามีสัมพันธ์กับเวลาแต่ละช่วงไม่เหมือนกัน
ไอสไตน์บอกว่า เวลาไม่ได้เดินเป็นเส้นตรง
มันสามารถยืดหดและโค้งงอได้ ผมคิดเอาเองนะครับ
ไม่ต้องไปถึงกาลอวกาศตามทฤษฎีอะไรหรอก บนผิว
โลกนี่แหละครับ มันเดินไม่เท่ากันตามความรู้สึก
แต่มันยังคงเดินต่อไป....
เผลอแป๊ปเดียว ความหวาดกลัวว่าจะเตรียม
เอกสารการเดินทางไม่ครบ ข้าวของต่างๆจะตรวจ
ผ่านไหม หาที่จอดรถยังไง รถจะติดไหมก็มลายหาย
ไปสิ้น หลังจากเดินเข้ามาในเกท.
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น