หลังจากเข้าเกทมาได้แล้ว เรายังเหลือเวลา
ที่เผื่อเหตุฉุกเฉินเอาไว้กว่าครึ่ง ชม. ถือว่าเป็น
ระยะเวลาที่ไม่ทำให้น่าเบื่อในการรอคอยจนเกินไป
ประจวบกับมีที่เล่นสำหรับเด็กๆอยู่ด้วย จึงปล่อย
ให้พวกหล่อนเล่นได้อย่างไม่ต้องกังวลอะไร มีเวลา
ได้ละสายตามาจับจ้องที่หน้ากระดาษอยู่บ้าง
แต่แล้วการนัดหมายตามเวลาที่ได้แจ้งไว้ก็ยัง
ไม่มีทีท่าจะเป็นไปตามนั้น ซึ่งเท่ากับคำที่เรามักจะ
เรียก ดีเลย์ หรือ ล่าช้านั่นเอง
มันก็ไม่ได้เป็นปัญหาอะไรมาก แค่ปลายทางที่
นัดหมายให้มารอรับต้องรอนานออกไปอีกหน่อย
ถือเป็นโอกาสให้เด็กๆได้ดูเครื่องร่อนขึ้น ร่อนลงไป
พลางๆระหว่างรอ
เวลาล่าช้าออกไปเพียง 20 นาทีก็ถึงคราวที่
พนักงานเรียกเราขึ้นเครื่อง ตรวจเอกสารอีกครั้ง
ก็เรียบร้อย เดินเข้าอุโมงค์ขึ้นเครื่องไปรอเทคออฟ
ตอนนี้ฝนที่มืดครึ้มมาแต่ไกลเริ่มโปรยปรายแล้ว
ในใจคิดว่าอาจจะทำให้นำเครื่องขึ้นล่าช้าออกไปอีก
แต่ก็ไม่นานเท่าความคิดที่เรามักจะกังวลไปก่อนความ
จริงที่เกิด
ซึ่งจริงๆแล้วผมก็คิดว่ามันเป็นธรรมชาติของ
มนุษย์เรานี่แหละครับ ที่มักจะมองอะไรในแง่ร้าย
เอาไว้ก่อน อาจจะเป็นระบบอัติโนมัติ เพื่อป้องกัน
ตัวเองที่ติดฝังมาในยีนส์ก็เป็นได้
เด็กทั้งสองไม่มีทีท่าว่าจะกลัวอะไรในตอนที่
เครื่อง A320 NEO กำลังออกตัวด้วยแรงขับของ
เครื่องยนต์ทะยานไต่ระดับขึ้นท้องฟ้าที่สามหมื่นกว่า
ฟุต
จนกระทั่งล้อสัมผัสพื้นก็ยังคงสนุกสนานร่าเริง
ตื่นเต้นที่จะได้เที่ยวได้เล่นกับภาพความหวังที่วาด
เอาไว้...
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น