หากย้อนกลับไปบอกตัวเองได้ในวัยเยาว์ได้
สิ่งที่ผมจะไม่เชื่อเลย คือว่า ตัวเองนั้นจะกลายเป็น
คนที่ชอบอ่านหนังสือไปได้ ไม่เลยแม้สักนิด
เอาจริงๆแล้วตอนเด็กๆจนกระทั่งวัยรุ่นนั้น แทบ
จะไม่ได้สัมผัสถึงหน้ากระดาษหรือโลกในจินตนาการ
ของหนังสือเลยแม้แต่น้อย ส่วนใหญ่จะใช้เวลาไปกับ
การโลดโผนตามประสาเด็กวัยรุ่นทั่วๆไปนั่นแหละครับ
แต่แล้ววันหนึ่งเพื่อนในกลุ่มก้อนสมัยเรียนมหา'ลัย
ที่ไม่รู้ว่าปราถนาดีหรือร้ายอย่างไร ก็ได้ชักชวนให้เสพ
สมกับวงสุราและความบ้าบิ่นของอีกแก็งค์หนึ่ง ซึ่งเป็น
กลุ่มฮิปปี้บ้าระห่ำในหนังสือเรื่อง "พันธ์ุหมาบ้า" ของ
ชาติ กอบจิตติ
จากนั้น การอ่านของผมก็ลุกลามราวกับไฟป่าที่มี
เชื้อไฟให้เผาไหม้ได้อย่างไม่สิ้นสุด
มันแตกออกราวกับป็อปคอร์นในหม้อที่ไม่เคยเจอ
ความร้อนในระดับนี้มาก่อน ซึ่งทำให้ได้รู้ว่าโลกของ
เรานั้น ยังมีการเรียนรู้ในรูปแบบอื่นๆอีก และยังทำให้
รู้อีกว่า เราสามารถต่อยอดเชื้อไฟในความกระหาย
อยากจากการอ่านนั้นออกไปสู่การกระทำได้อย่าง
ชัดเจน
จากวันนั้น จนถึงวันนี้ ก็นับเวลาได้ราวๆยี่สิบปี
แล้ว ผมก็ยังคิดว่าการอ่านเปลี่ยนอะไรได้หลายอย่าง
อย่างน้อย ชีวิตผมเองที่แหละ ที่กล้าบอกได้เลยว่า
"หลายอย่างเปลี่ยนไปเพราะหนังสือ"
แด่สัปดาห์หนังสือ 67 ที่ไม่ได้ไป(กลัวซื้อเยอะครับ)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น