เมื่อถึงปลายทางแล้ว ก็มีปู่ย่าน้าสาวของพวก
เด็กๆมารอรับกันอยู่ก่อนแล้วจากการนัดหมายล่วงหน้า
การเดินทางไปที่พักจึงไม่ยากเย็นอะไร เพียง
แค่ขับรถตามเจ้าถิ่นไป ลำบากก็เพียงแต่ภูเก็ตนั้น
รถเยอะ และติดเอาการอยู่เหมือนกัน คน ตจว.ที่
ไม่ค่อยจะคุ้นชินกับสภาพการณ์แบบนี้เท่าไหร่จึงรู้สึก
ว่ามันติดอะไรนักหนาว่ะ
กว่าจะไปถึงตัวเมืองเพื่อไปลองแวะชิมร้าน
ข้าวต้มระดับแปะป้ายมิชลินไว้ข้างฝาห้าปีซ้อนได้ก็
เล่นเอาเหยียบคลัชจนเมื่อยขา ซึ่งระยะทางเพียง
สี่สิบกว่า กม.เท่านั้นเอง
หลังจากอิ่มหนำกับแบบจุกๆกับข้าวต้มแห้งและ
ก๋วยจั๊บหมูกรอบระดับตำนานกันแล้วก็เดินหาขนมปัง
อบต่อที่ร้านใกล้เคียง กินกันจนท้องปริได้ที่ก็เดินทาง
ไปบ้านพักที่น้าสาวนั้นเปิดให้บริการแบบเหมาหลัง
อยู่แถวๆหาดป่าตอง
ออกจากตัวเมืองไปราวๆสิบกว่า กม.ผ่าน
ซอกเทือกเขาอะกินะ(ทิวเขาภูเก็ต)ที่สูงชันระดับห้า
(หากผู้ขับขี่อ่อนประสบการณ์อาจจะเกิดความกังวล
ได้ในระดับหนึ่งเลยทีเดียว)ลงมาก็ถึงเทศบาลเมือง
ป่าตอง แต่ก็ยังขึ้นตรงต่ออำเภอกะทู้อยู่ ครอบคลุม
พื้นที่เฉพาะช่วงอ่าวที่ยาวราวๆสอง กม. หันหน้า
ไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือเล็กน้อย มีทิวเขาสูง
โอบล้อมตลอดแนว สามารถรอดูพระอาทิตย์ตกที่
ริมทะเลได้อย่างสวยงาม
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น