หากพัทยามีวอล์คกิ้งสตรีท หาดป่าตองก็มีบังลา
ที่เป็นสถานเริงรมย์สำหรับผู้ต้องการที่คล้ายๆกัน
หกโมงเช้าวันต่อมา ผมตื่นออกไปวิ่งริมหาด
ซึ่งดูจากแผนที่แล้ว ที่พักนั้นอยู่ห่างจากหาดไปไม่ไกล
นัก พอที่จะเดินไปเป็นการวอร์มอัพได้
หลังจากออกจากปากซอยบ้านได้เท่านั้น ราว
กับออกมาพบอีกดวงดาวหนึ่ง ที่พักเป็นโซนหมู่บ้าน
ไม่มีอะไรอึกทึกวุ่นวาย มีเพียงบ้านพักอาศัยเท่านั้น
แต่พอออกมาพ้นแนวเมื่อไหร่ ทุกพื้นที่คือ พื้นที่จับจอง
ไว้ทำมาหากินทุกตารางเมตร ไม่ว่าจะเป็นริมถนน
จนถึงป้ายโฆษณาแขวนขึ้นไปสูงจนสุดตา ทุกพื้นที่มีค่า
สำหรับย่านนี้ทั้งหมด
นักดื่มบางรายยังเพลิดเพลินไปกับขวดเบียร์สี
ชาในมือเคียงข้างกับหญิงไทยผิวสี ข้างทางยังคงมี
ร้านแผงลอยแช่เครื่องดื่มในถังโฟมเร่ขายข้างทาง
ให้กับนักท่องเที่ยวที่กำลังเดินกลับจากการท่องเที่ยว
ที่แสนทรหดข้ามคืนจนถึงเช้ามา
กว่าจะไปถึงริมหาดก็เล่นเอาผมมองจนแทบจะ
เมาไปด้วยเสียแล้ว ทั้งเหล้าทั้งกัญชา มีให้เลือกได้
อย่างเสรี
พอลงไปเมียงมองที่หาดทรายก็พบว่ามันไม่ได้
ขาวเนียนนุ่มราวกับหาดทรายแก้วที่เสม็ด ยังมีเศษ
กิ่งไม้ เศษขยะถูกคลื่นพัดขึ้นมาเกยอยู่ที่หาดให้เห็น
จึงตัดสินใจวิ่งตามริมหาดไปเพื่อสังเกตุมอง
ทิวทัศน์และผู้คน จากบังลาไปสุดหาดทางขวาแล้วก็
วกกลับมาทางซ้ายอีกครั้ง ยังพอได้เหงื่อซึมๆที่ระยะ
สี่ กม.เศษ จบด้วยการเดินผ่านเส้นเดิมกลับบ้านพัก
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น