กำลังใจ

 

เสาร์วันหยุดสัปดาห์ที่่ผ่านมาละแวกบ้านผมมีงาน

สังสรรค์ประจำปีของกลุ่มชมรม IMMORTAL

THAILAND MC ที่มีมานานกว่า 33 ปี ของชาว

สองล้อ Harley Davidson

ซึ่งมันเป็นเรื่องปกติที่กลุ่มพันธมิตรอื่นๆจะไปร่วมงาน

เพื่อแสดงความยินดีและร่วมสังสรรค์กัน ซึ่งผมก็เป็น

หนึ่งในนั้น ที่มิได้อยู่ในชมรมดังกล่าว แต่ก็อยากจะ

ไปร่วมงาน(ดื่ม)กับเขา

ช่วงหัวค่ำก็จะเป็นพิธีเปิดอันเชิญประธานชมรมกล่าว

ไปตามเรื่องราว ต่อจากนั้นก็จะเป็นการแสดงดนตรี

ให้ผู้ร่วมงานได้กินดื่ม เดินเลือกซื้ออาหารต่างๆตาม

ซุ้มตามบูทที่จัดเตรียมกันไว้

แต่เรื่องที่ไม่คาดคิดคือ นักดนตรีที่มาแสดงในช่วงแรก

ดันเป็นคนที่ผมคาดไม่ถึงว่าจะมาเล่นให้ดูสดๆตรงหน้า

จะว่าไปแล้วผมก็ฟังเพลงแกมานาน

ติดตามการเคลื่อนไหวของแกตามสื่อโซเชี่ยลบ้าง

เป็นบางคราว ไม่ได้ถึงกับคลั่งไคล้ แค่ชื่นชมในผลงาน

ในสไตล์ของเพลงที่สร้างออกมาแล้วผมก็ชอบ

จะว่าไปแล้วในวันนั้นอาจจะมีผมคนเดียวในกลุ่มเสีย

ด้วยซ้ำที่ฟังเพลงของแกอยู่บ่อยๆ

หากเอ่ยนาม มาโนช พุฒตาล ในวงสนทนากับพรรค

พวกก็คงจะมีไม่กี่คนที่รู้จักและคงอีกน้อยบกกว่านั้นที่จะ

ฟังเพลงแก

เอาเป็นว่าค่ำวันนั้น มีผมคนเดียวที่ยืนอยู่หน้าเวทีดูแก

เล่นแล้วก็ร้องตามไปแบบเพลินๆอยู่คนเดียว

ยืนอยู่อย่างนั้นจนแกเล่นจบ

จึงถึงเลิกยืนแล้วเดินกลับไปที่โต๊ะชงเหล้ากินต่อ
(ซึ่งก็อยู่ตรงหลังที่ผมยืนนั่นแหละ ฮ่าๆๆ)

คุยกับพรรคพวกได้สักพักก็มองหาที่ซุ่มยิงกระต่ายกับ

เพื่อนมองไปมองมาก็เห็นจะใกล้สุดก็ลัดเลาะไปด้าน

ข้างเวทีจึงพากันไปแอบบำบัดความทุกข์ที่สะสมมานาน

กับเพื่อนสองต่อสอง

ด้วยเหตุบังเอิญเมื่อตอนเดินกลับผ่านข้างเวที

น้าซัน(มาโนช)แกก็มายืนคุยกับใครสักคนอยู่แถวๆนั้น

ก็เลยทะเล่อทะล่าเข้าไปขอชักภาพกันอย่างไม่เกรงอก

เกรงใจใครๆเลย

ระหว่างนั้นแกคงจำผมได้ว่ามายืนดูแกอยู่ด้านหน้า

ก็เลยพูดกับผมว่า นี่เป็นกำลังใจสำหรับแกมากเลยนะ

ที่มายืนร้องด้านหน้าให้กำลังใจเนี่ย

ไอ้เราก็ไม่ได้คาดคิดว่าจะออกมาแนวนี้ก็เลยได้แต่ยิ้ม

ให้แล้วก็ไหว้ขอบคุณแกจากลามาอย่างงงๆ ด้วยความ

ไม่ชินว่าตัวเองจะเป็นกำลังใจให้ใครได้ครับ 555