ผมคิดว่ามันเป็นเรื่องปกติของมนุษย์เรา
ที่เจ้าความคิดจอมซุกซนของตนนั้น
ไม่พะวงอยู่ในเรื่องของอนาคต
ก็ย้อนกลับไปคร่ำครวญอยู่กับอดีต
และด้วยความคิดเหล่านี้นี่เอง
ที่มักจะทำให้เราติดกับดัก
ไปไหนต่อได้อย่างยากลำบาก
บางทีถึงขั้นรบกวน "ปัจจุบันขณะ"
ที่กำลังเกิด....
ผมก็เป็นคนหนึ่ง ที่ตกเป็น "ทาส"
ของความคิดเหล่านี้เอง ยอมรับว่า
สลัดความคิดความผิดพลาดในอดีตไม่ออก
บางทีก็มัวแต่คิดกังวลไปถึงเรื่องที่มัน
"ยังไม่เกิด"
จนกระทบกระทั่งงานตรงหน้า
กว่าจะดึงตัวเองกลับมาได้
เวลาก็ผ่านไปเฉยๆหลายสิบนาที
บางเรื่องราว ก็สาดส่งความทุกข์ให้
ได้เป็นวันๆ
บางคนนอนไม่หลับ
วิตกกังวลกับพรุ่งนี้ ฯลฯ
ยิ่งคิดก็ยิ่งเห็นว่าทุกสิ่งในโลกนี้ล้วน
เป็นหลุมดำที่ดึงดูดมนุษย์ธรรมดาอย่างเรา
ให้หลุดร่วงลงไปในมิติที่ไร้ทางออก
แม้นศาสนาจะช่วยเยียวยาจิตใจได้
ในระดับหนึ่งแต่ผมก็คิดว่าน้อยคนนัก
ที่จะคิดและปฎิบัติได้อย่างไม่หวั่นไหวไป
กับสิ่งใดๆ
อย่างน้อย ผมก็ยังกลัวความตาย
ถึงรู้ว่าสักวันนึงยังไงก็ต้องตาย ก็ยังกังวล
กลัวเจ็บป่วย ร่างกายเสื่อม
เดินเหินไม่คล่อง จนต้องไปออกกำลังกาย
เพื่อคงสภาพให้มันเสื่อมช้าลงไป
คิดแล้วก็กลุ้ม ออกไปหาซื้อเหล้าย้อมใจสักแก้ว
คงพอจะช่วยให้หลายอย่างดีขึ้น(มั้ง)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น