บังเอิญมั้ง

 

    "โชคชะตา" หรือ "ความบังเอิญ" กันแน่

ที่นำพาให้เราต้องพบเจอกับใครสักคน

ระหว่างที่กำลังนั่งพักรออาหารตามสั่งริมถนนใน

ละแวกที่ทำงาน ชายสูงวัยคนหนึ่งเดินเลียบเคียง

มาเมียงมองรถยนต์ที่ผมขับมาแล้วก็เอ่ยถามผม

ในแหล่งที่มาว่าอยู่แถวนี้หรอ ไม่เคยเห็นรถคันนี้

มาก่อน

ผมชี้แจงความเป็นมา เป็นไปให้ได้ทราบ แกก็

เลยขออนุญาตเดินดูรถสักหน่อย

(ทิงเทา เป็นรถกระบะตอนเดียว สามารถขับ

เคลื่อนแบบสี่ล้อได้ ผมเพิ่งทำการปรับเปลี่ยน

ล้อและยางมาเมื่อวันก่อนหลังจากที่ใช้งานมาราว

แสนโลจนสึกหรอไปมาก) หลังจากนั้นแกก็ขอมา

นั่งคุยด้วย ซึ่งผมเองก็ไม่ได้รังเกียจที่จะพูดคุย

กับผู้คนแปลกหน้าที่เข้ามาอย่างสุภาพแต่อย่างใด

เรานั่งคุยกันสักพักเรื่องรถรา แล้วก็เข้าเรื่อง

เข้าใจความที่แกเข้ามาเลียบเคียงคุยกับผม

เรื่องของเรื่องก็คือ อยากจะชวนไปทำงานอาสา

เป็นหน่วยแพทย์ทันตกรรมเคลื่อนที่ (พอ.สว)

ซึ่งแกเองก็ทำอยู่ แต่ปีๆหนึ่งก็ไม่ได้ไปทุกงาน

พอทราบเลาๆว่า มีปีละ 24 งาน

ด้วยความชอบบุกป่าฝ่าดง ช่วยเหลือสังคมบ้าง

คิดว่าคงเอาวิชาความรู้ที่สะสมมาใช้การได้

ไม่มากก็น้อย ประกอบกับเด็กหญิงทั้งสองโตพอ

ที่จะเรียนรู้โลกภายนอก เรียนรู้ชีวิตอีกแบบที่

ไม่เคยพบเจอได้แล้ว จึงยินดีรับคำเชิญของแก

แต่ทั้งนี้ก็ยังรับปากไม่ได้ว่า หากกำหนดทริป

มาแล้ว ผมจะพอมีเวลาว่างไปได้ไหม ต้องดูเป็น

ช่วงๆไปครับ

จริงๆแล้วมันคงเป็นเรื่องบังเอิญกระมัง ที่การ

เปลี่ยนล้อเปลี่ยนยาง ทำให้คนๆนึงเดินมาคุยด้วย

จนเป็นการชักชวนไปในทางที่น้อยคนนักจะมี

"โอกาส" แต่พี่แกก็บอกว่า ผมก็ชวนคนไปเรื่อง

แหละ ฮ่าๆๆๆ