เมื่อครู่ได้รับแจ้งข่าวทางข้อความว่า
เพื่อนในกลุ่มสนิทกันคนหนึ่ง
กำลังตกอยู่ในภาวะที่ใกล้ "ความตาย"
เข้าไปทุกขณะ
ฟังแล้วก็ใจหาย
ทั้งๆที่รู้มาก่อนหน้าแล้ว ว่าอาการของมัน
ไม่ดีขึ้นมานานตั้งแต่ช่วงปลายปีที่แล้ว
ล่าสุดที่ได้พบกันก็สิบกว่าวันที่ผ่านมา
เห็นสภาพมันแล้วก็ยังนึกอยู่ในใจ
ภาวนาให้มันมีกำลังใจต่อสู้กับโรคทั้งแหล่
ที่เข้ามารุมเร้า
ไม่คิดเลยว่าเพียงแค่ไม่กี่วัน
ก็ต้องมาได้ทราบข่าวเช่นนี้
ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมต้องมาเล่าเรื่อง
เหล่านี้ด้วย..
คงหาทางระบายออกมาให้ความคิดต่างๆ
ที่มันเกิดขึ้นในหัวได้ออกไปบ้างกระมัง
ผมคิดไม่ออกเหมือนกัน
เมื่อคนเราต้องตกอยู่ในห้วงแห่งความทุกข์
เราต่างมีวิธีจัดการกับความรู้สึกเหล่านั้น
ต่างกันออกไป
จะให้ไม่รู้สึกกับมันก็คงเหมือนห้ามไม่ให้
โลกใบนี้หมุนต่อไป
เราต่างเข้าใจดีในเรื่องเกิด แก่ เจ็บ ตาย
แต่ระหว่างที่ยังมีชีวิตอยู่ ขณะที่เรายังไม่ตาย
เรายังคงต้องอยู่กับชีวิต ที่มีความรู้สึกรู้สากับ
อะไรๆที่เข้ามากระทบอยู่ดี
คืนนี้ ช่างเป็นคืนที่เงียบงัน
ไม่มีการสังสรรค์ ไม่มีน้ำตา
ไม่ แม้แต่จะบอกอะไรกับใคร...
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น