โตเพราะกินข้าว เฒ่าเพราะอยู่นาน...
ผมไม่เคยคิดว่าตัวเองนั้นจะสามารถโต
เป็น "ผู้ใหญ่" ได้
แม้กระทั่งทุกวันนี้...
บางครั้งยังเล่นอะไรเป็นเด็กๆอยู่เลย
แต่...ครับ แต่
แต่วันเวลาที่ผ่านมาก็ทำให้รู้ว่า
การเป็นผู้ใหญ่ "ที่ดี" นั้น "สมควร" ทำ
อะไรและ "ไม่สมควร" ทำอะไร
สมัยก่อนหน้านั้น
ผมเองก็ยังคงเอาอารมณ์เป็นที่ตั้ง
ใช้ความโกรธไปกับการทำงานอยู่มาก
ไม่สนใจความรู้สึกของคนอื่นมากพอ
ความเกรงใจผู้อื่นก็เรียกว่าไม่ค่อยจะมี
รวมตัวกลุ่มก้อนกับเพื่อนๆกันเมื่อไหร่
ก็พามองแต่พรรคพวกเดียวกันเอง
ยิ่งใหญ่คับฟ้า
แม้ความตายอยู่ตรงหน้าก็ไม่เกรง
เออ กูแน่โว้ย อะไรแบบนี้
ผมคิดว่าเราหลายๆคนก็คงเป็นเช่นที่ว่ามา
ส่ิงที่ผมคิด คือว่า....
มุมมองที่จะทำให้เราเห็นในการกระทำ
ของตัวเองนั้นเกิดขึ้นเมื่อไหร่?
แล้วเหตุการณ์ใดๆที่จะส่งผลให้เรากลับมา
ย้อนมองตัวเองด้วยสายตาที่โตขึ้นแล้วจริงๆ
เวลานั้นแหละ เราเริ่มที่จะเรียนรู้เพื่อเติบโต
ทุกวันนี้พอเห็น "คน" ไม่ว่าจะอายุเท่าใด
บางครั้งมันก็มิได้บ่งบอกว่า โตแล้ว
การมีเงิน มีบ้าน มีครอบครัว มีกิจการต่างๆ
ก็ไม่ได้บ่งบอกว่า "เป็นผู้ใหญ่" แล้ว
ผมคงไม่ต้องบอกกล่าวกันต่อไปเรื่องการ
เป็นผู้ใหญ่ที่ดี เพราะคิดว่าก็คงรู้ๆกันอยู่แล้ว
กว่าจะผ่านพ้นเรื่องราวทั้งหลายแหล่มาได้
เราก็ทะเลาะกับผู้คนอื่นๆไปมากมาย
จริงๆแล้วชีวิตเราไม่มีอะไรให้ยึดเลย
หากเราละ อีโก้ หรือ อัตตาไปได้
ความสงบเยือกเย็นในใจเราเท่านั้น
ที่จะบอกเราเองว่าอะไร เป็นอะไร
ปล่อยให้คนอื่นๆเขา แน่นอน ยิ่งใหญ่กันไป
เราอยู่เงียบๆ บางทีก็สุขใจไม่แพ้กัน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น