ส่วนใหญ่ของชีวิตผมนั้นมักจะฝากท้องฝากไส้
ไว้กับอาหารตามร้านเสียเป็นส่วนใหญ่
ที่แน่ๆอยู่แล้วคือ มื้อกลางวัน ซึ่งผมก็เชื่อว่า
คนทำงานนอกบ้านหลายๆคนก็คงเป็นเช่นนั้น
ต่อมาอีกมื้อ คือมื้อเย็น มากกว่าครึ่งหนึ่งของ
ผมก็เป็นร้านอาหารนอกบ้าน
จะให้ทำกินเองทุกวันอย่างแม่กับพ่อผมก็เกรง
ว่าวันๆจะมีอะไรให้ทำมากเกินไป
ประกอบกับผมเองก็มิได้ชอบทำอาหารมากเท่า
กับการง่วนอยู่กับพวกเครื่องจักร กลไกต่างๆ
ชั่วชีวิตนี้ก็เลยยังไม่มีความคิดที่จะทำอาหาร
กินเอง หรือว่าอยากจะไต่เต้าเป็นเจ้าของ
ร้านอาหารแต่อย่างไร
เจ้าของร้านอาหาร?
พอลองคิดเล่นๆแล้วจะให้มันประสานเข้ากับ
ไลฟ์สไตล์ของตัวเองก็ถือว่ายังมองไม่เห็น
ความลงตัวเข้ากันได้ แต่ก็ใช่ว่าในอนาคตจะ
เป็นไปไม่ได้ เพียงแต่ตอนนี้รู้สึกว่า ยังไม่ใช่
ผมเห็นหลายๆคนทำร้านอาหารแล้วก็นับถือใน
ความอึดถึกทน ยอมสละเวลา พลังกายและ
ความคิด ทุ่มลงไปอย่างไม่กลัวเหน็ดเหนื่อย
อีกหลายๆคนบอกว่า ทำร้านอาหาร มันไม่ง่าย
ซึ่งความคิดเห็นส่วนตัวของผมเองก็เห็นด้วย
มันไม่ง่ายเลยจริงๆ "ใจต้องรัก"
แต่ชีวิตเรา "ไม่มีอะไรแน่นอน" ใช่ไหมครับ
สักวันหนึ่ง เกิดเหตุการณ์อะไรสักอย่าง
บางครั้ง มันอาจจะเปลี่ยนแปลงชีวิตเราไป
อีกแบบก็เป็นได้
จากสิ่งที่ไม่เคยคิดจะทำ ก็สามารถคิดก้าวผ่าน
เอาชนะความไม่กล้าที่จะทำมันขึ้นมาได้
เป็นกำลังใจให้ตัวเองก่อนแล้วมันจะค่อยๆ
แผ่ขยายไปสู่คลื่นความถี่เดียวกัน
หิวแล้วครับ คงต้องออกไปหาอะไรกินสักหน่อย
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น