สัปดาห์ที่ผ่านมามัวแต่ยุ่งอยู่กับการซ่อมแซม
หาอะไหล่รถยนต์ ประกอบกับการงานที่เร่ง
ด่วนกระชั้นใกล้เส้นตายเข้ามาทุกที ทำให้วิถี
ในการดำรงชีวิตประจำวันที่ผ่านมาผันแปรไป
แต่มันก็เป็นเพียงชั่วระยะเวลาหนึ่งของชีวิต
เท่านั้น เฉกเช่นเดียวกันกับความทุกข์ตรม
ความสุขสมหวัง สองสิ่งนี้ผ่านเข้ามาให้เรา
ได้รู้สึกรู้สาไปกับมันเพียงห้วงเวลาหนึ่ง
ทำให้เราคุ้มคลั่งทรมาน หรือสุขสมลิงโลดได้
ไม่นาน แล้วมันก็จะผ่านพ้นไป ดึงชีวิตให้กลับ
มาสู่จุดปกติธรรมดา
จากนั้นเอง ที่ใจเราก็มักจะมองหาสิ่งใหม่ๆ
ให้กับชีวิตอีกครั้ง อาจจะเป็นเพราะว่าเรา
อยู่กับสิ่งเดิมๆได้ไม่นาน มันก่อให้เกิดความ
เบื่อหน่าย ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ซ้ำซาก
จำเจ
ความมุ่งมั่นในเป้าหมายใหม่ กระตุ้นหลั่งสาร
ให้ร่างกายกระปี้กระเป่ามีแรงพลังออกไป
ต่อสู้กับโลกภายนอกที่จะนำมาซึ่งความทุกข์
ตรมอีกครั้ง
วนไปเป็นวัฎจักรที่ไร้รูปแบบหากมองในมุม
แต่ละบุคคล แต่มันเหมือนๆกันทั้งหมดสำหรับ
แก่นของชีวิตที่ศาสดาสอนไว้
งานตรงหน้ายังคงค้างคารอให้จัดการอีก
มากมาย ก้มหน้าก้มตาทำไปวันๆโงหัวขึ้นมา
อีกที ส่องกระจกพิจารณาดูตัวเองอีกทีก็อายุ
ปานนี้แล้วหรอ
เวลาผ่านไป เรามัวทำอะไรกันอยู่....
ผมถามตัวเองในใจ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น