ห่างหายไปหลายวัน มีเรื่องราวมากมายหลาย
ข่าวดีอันดับแรก คือผลตรวจอาการหลังไข้หวัดที่
ตรวจพบล่าสุดคือ หลอดลมตีบและอักเสบ ส่งผล
ให้ไอไม่หยุด แต่ก็สุ่มเสี่ยงจากวัณโรคด้วยจากการ
ดูฟิลมเอ็กซ์เรย์ปอด คุณหมอเลยให้ยามาหนึ่งชุด
พร้อมรอดูอาการสักระยะ ซึ่งหากไม่ดีขึ้น คงต้อง
เก็บตัวอย่างเสมหะ ไปตรวจหาเชื้อวัณโรคอีกครั้ง
ถึงเช้าวันนี้ อาการก็ดีขึ้นบ้างแล้ว คิดว่าคงไม่ถึง
ขั้นนั้นหรอกมั้ง
และผลจากฟิลมยังฟ้องคุณหมอด้วยว่าให้สั่งผมเอง
นั้น เลิกสูบบุหรี่ได้แล้ว มิเช่นนั้น อาการถุงลมโป่ง
พองก็จะเล่นงานเข้าอีกหนึ่งกระทง ชาตินี้คงไม่มี
วันหายใจได้อย่างคนปกติอีกแล้ว ทำเอาทางเลือก
การใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ มีเพียงทางเดียวเท่านั้น
คือ ทำตามหมอสั่งไปเถอะ อย่าไปเชื่อตัวเองมาก
ถือว่าใกล้จบเรื่องราวของไข้หวัดในระยะเดือน
ไปแล้ว ต่อมาก็เป็นเรื่องของอุบัติเหตุต่อครับ
หลังจากหาหมอเสร็จ ค่ำนั้นก็กินข้าวที่บ้านสระบุรี
แล้วก็เดินทางกลับปากช่อง ซึ่งระหว่างมื้ออาหาร
จนกระทั่งเดินทางกลับ ฟ้าฝนก็โปรยกระหน่ำและ
ปรายต่อเนื่องระหว่างทางมาตลอด
แล้วสิ่งที่ไม่คาดคิดมาก่อนก็อุบัติขึ้น เจ้าย้อยสำแดง
อาการเบรคหน้าไม่เท่ากัน ซึ่งก่อนหน้านี้เคยเกิด
ขึ้นแล้วหลายครั้งอยู่ แต่ข้าพเจ้าก็แก้ไขโดยการย้ำ
แป้นเบรคให้ปั้มนั้นออกแรง เข้าออก อยู่สองสาม
ครั้ง อาการเบรคแล้วรถเสียสมดุลเอียงไปทาง
ขวาจึงหายไป
แต่คราวนี้มิได้เกิดขึ้นตอนเริ่มขับเหมือนทุกๆครั้ง
ที่มีอาการเตือนให้รู้ตอนเริ่มใช้รถ ตอนเบรคเย็นๆ
มันมามีอาการกลางทางตอนฝนตกๆ
จังหวะนั้นเหมือนโดนทำรถให้หมุนโดนไม่ตั้งใจ
หัวปักเข้าไปที่ การ์ดเรลฝั่งเกาะกลางที่ความ
เร็วราวๆ แปดสิบ แล้วท้ายปัดกลับให้หน้ารถหันมา
อีกทางหนึ่งมองเห็นรถที่กำลังขับตามมาเบรคกัน
ทำให้ลุ้นว่าจะมาใครมาซัดซ้ำอีกหรือไม่ ซึ่งโชคดี
ยังมีระยะให้รถคันหลังระงับเหตุทั้งหมดไว้ที่รถผม
เพียงคันเดียว
จากกลางดงถึงปากช่อง จึงต้องใช้บริการรถฉุกเฉิน
ไปส่ง รพ. เพื่อตรวจสอบร่องรอยกระทบกระทั่ง
แล้วก็กลับบ้านนอน รอประกันเคลียร์กับ ตำรวจ
ซึ่งเพิ่งจบเรื่องไปเมื่อวานนี้เอง
ผมโดนปรับ ไม่เจ็บตัว
ภรรยาตาบวม
เด็กๆไม่เป็นอะไร
ย้อยสไลด์ไปอู่ที่ลำลูกกา รอซ่อมต่อไป
กลับมาคราวนี้ คงต้องดีกว่าเดิม...
ขอตัวกลับไปสะสางงานที่ค้างคาต่อก่อนครับ
รอหายดี จะได้กลับไปออกกำลังกายเสียที
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น