สนามหญ้า

 

    น้อยนักที่ผมพอจะมีเวลาทิ้งตัวลงนอนกับสนาม

หญ้าสีเขียวที่มองดูเหมือนจะนุ่มนิ่มแต่กลับทิ่มแทงผิว

หนังให้รู้สึกคันมากกว่า

    การได้มีเวลาว่างนอนทอดกายเหม่อมองท้องฟ้า

ดูเหมือนเป็นสิ่งที่แสนธรรมดา ร่างกายสัมผัสกับพ้ืนผิว

สายตาทอดยาวออกไปไกล ริ้วเมฆสร้างจินตนาการ

ต่างๆให้เราได้ดำดิ่งไปกับความคิดมากมาย

    มันเป็นช่วงเวลาที่ดูเหมือนจะไร้ความหมาย

เมื่อคนๆหนึ่งดูคล้ายเหมือนจะนอนนิ่งหลับไป แต่หารู้

ไม่ว่าเค้ากำลังเดินทางไกลไปยังโลกแห่งความคิด

และจินตนาการ

    มันเป็นโลกที่สร้างความจริงปัจจุบันขึ้นมาให้เห็น

นักต่อนัก มันเป็นวิธีการที่ใครสักคนสร้างความฝันของ

เขาขึ้นมาแล้วลงมือทำ รังสรรค์ให้มันเป็นจริงให้ได้

    แม้วันนี้ ตอนนี้ผมจะไม่ได้ทำในสิ่งที่ว่า แต่ความ

รู้สึกนั้นกำลังก่อเกิดและผลักดันให้มองหาสนามหญ้างามๆ

ใต้ร่มเงาต้นไม้สักที่ แล้วใช้เวลานั้นไปกับมันอีกสักที