งาน

 

    ในช่วงสามสี่วันมานี้มีโอกาสได้ไปทำงานไกล

จากตัวอำเภอที่อาศัยอยู่ เป็นงานที่เกี่ยวกับการขุด

และขนย้ายดิน ในปริมาณมากกว่า สามถึงสี่ร้อย

ลูกบาศก์เมตร(ภาษาทั่วไปเรียกสั้นๆว่า "คิว" ย่อ

มาจาก cubic ที่แปลว่าลูกบาศก์) เพื่อทำการ

ปรับพื้นที่ต่อไป

    จึงได้ทำการขนย้ายเครื่องจักรและรถขนดิน

เข้าไปประจำที่หน้างาน ช่วงแรกก็หวาดระแวง

ว่าจะมีอะไรเสียหายหรือเปล่า สำหรับเครื่องจักร

ที่จอดไว้นาน เพราะส่วนใหญ่เครื่องจักรที่เสียมักจะ

ไม่ค่อยได้ใช้งานเป็นประจำ และนำมาใช้เนี่ยแหละ

    ไม่ว่าจะเป็นระบบเครื่องยนต์ ระบบน้ำมัน

ระบบไฮดรอลิคต่างๆ บทจะเสียก็เสียเอาดื้อๆ

พอไม่ได้ใช้งานนานๆ ท่อต่างๆก็จะเริ่มเสียหาย

น้ำหม้อน้ำ น้ำมันเครื่อง ต้องตรวจเช็คกันอย่างดี

ก่อนจะนำกลับมาใช้งานอีกครั้ง

    วันแรกก็ต้องเจอกับระบบน้ำมันไหลกลับของ

เจ้ารถขุดที่ท่อหายไป วันต่อมาก็ความร้อนขึ้น

อีกวันก็รถไถน้ำมันหมด ต้องไล่กันจนกว่าน้ำมันจะ

วิ่งเข้ามาเต็มระบบ ไม่ให้มีอากาศในท่อส่งจนถึง

หัวฉีดน้ำมันที่ฝาเครื่อง ฯลฯ

    วันหลังๆเริ่มไม่ค่อยมีอะไรเสียหายแล้วก็

ดันเกิดเรื่องกับรถบรรทุกที่เริ่มมีอาการขับไม่ไป

สืบสาเหตุไปมา หาจุดบกพร่องก็พบว่าคลัช ที่คอย

ทำหน้าที่ตัดและส่งกำลังไปยังชุดเกียร์นั้นเกิด

อาการคลัชหมด ก็ต้องเรียกช่างเฉพาะทางเข้ามา

เปลี่ยนให้ ระหว่างนั้นก็ต้องใช้รถคันใหม่เข้ามาทำ

งานแทน เพื่อมิให้เกิดความล่าช้าในงาน

    งาน ฝึกให้เราแก้ปัญหาจนชิน หากเกิดปัญหา

จะมีคนประเภทคอยถามว่า ใครทำเสีย ใครทำ

ผมไม่รู้ ไม่ใช่หน้าที่เรา และอื่นๆอีกมากมาย

    แต่สำหรับผมคิดว่ามันเสียเวลา เอาเวลาไป

คิดว่าจะทำ จะแก้ จะป้องกันมันอย่างไรต่อไปแทน

    ผมไม่อายที่จะบอกว่าผมไม่รู้ และไม่กลัวที่จะ

บอกว่าตัวเองทำผิดเอง

    แต่คนที่ไม่รู้แล้วโทษคนอื่นไปเรื่อยๆก็ไม่ได้ผิด

เพียงแค่ทำได้แค่นั้น ไม่เรียนรู้ ไม่ฟัง ไม่คิด ที่จะ

ก้าวหน้าต่อไป แต่ติดอยู่กับอดีต ติดอยู่กับคำตำหนิ

กลัวความผิดพลาด จนไม่กล้าที่จะทำอะไรให้มันดี

มีแต่จะปัดความผิดให้พ้นตัว ก็เท่านั้น