หลังจากถอดหลังคาอย่างทุลักทุเลอยู่พักหนึ่ง
กว่าจะเอาแผ่นหลังคาทั้งแผ่นออกมาจากรถได้
สำหรับคนเคยทำครั้งแรก ถือว่าใช้เวลาอยู่
พอสมควรเลยทีเดียว ต้องเดินงุ่นง่านหาเครื่อง
มือ หาวิธีเอามือจับที่ติดอยู่ด้านบนทั้งสี่อันออก
ไหนจะโคมไฟเพดานด้านหน้า ตรงกลาง
แผงบังแดดสองฝั่ง ไมโครโฟนอีกหนึ่งอัน
เอาออกมาได้ก็หมดเวลานั่งเหนื่อยหิวกระหาย
เหล้า เดินกลับเข้าบ้าน อีกวัน(ที่ว่างๆ)ค่อย
กลับมาทำต่อ
เป็นอย่างนี้อยู่อีกสัปดาห์ กว่าจะได้ผ้าได้กาว
มาทดลองติด
ครั้งแรกซื้อกาวยางแบบเหลวมาลองทาทั้งสอง
ฝั่ง คือทั้งฝั่งหลังคา และ ฝั่งของผ้า
ปรากฎว่า กาวยางแบบเหลวนั้นซึมทะลุขึ้นมาบน
ขนผ้า ทำให้เห็นเป็นรอยกาวเปื้อนใหญ่
นั่งมองอยู่สักพักก็หมดสิ้นหนทางแก้ไข ทำใจว่า
มันคงเสียไปแล้ว หมดกำลังใจทดท้อกับการเรียน
รู้ไปสักพัก แล้วอีกใจหนึ่งก็คิดได้ว่ามันคงเป็นครู
เป็นวิชาที่ใครๆที่ทำอะไรด้วยตัวเองมาหลาย
อย่างต้องพบเจอกันทุกคน
ไม่มีใครทำอะไรได้ดีมาตั้งแต่เกิดหรอก
มันต้องมีผิด มีพลาดกันอย่างนี้แหละ
วันรุ่งขึ้นก็สั่งมาใหม่อีกผืน....
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น