หากชีวิต คือ การเรียนรู้
ผมว่าคนอย่างเราๆท่านๆก็คงต้องเป็นนักเรียน
ไปกันตลอดชีวิตนั่นแหละ หากเราอยากจะเป็น
นักทดลองทำอะไรใหม่ๆอย่างที่ไม่เคยทำกันมา
ก่อนนะ
ระหว่างรอผ้าผืนใหม่มา งานหลายอย่างก็
ประดังประเดเข้ามาอย่างไม่ลืมหูลืมตา
เมาหมัดจัดการอะไรไม่ถูกอยู่พักหนึ่ง
อะไรที่พอจะแบ่งเบาภาระได้ก็ส่งไปให้คนอื่น
เขาจัดการแทนละกัน เวลานั้น คิดได้เท่านี้
กว่าจะว่างมานั่งคิดพิจารณาถึงผ้าหลังคา
เวลาก็ล่วงผ่านไปอีกหลายวัน พอคิดได้ดังนั้น
ความขี้เกียจก็เริ่มคืบคลานเข้าครอบงำ
มองหาช่องทางที่พอจะลัดเลาะให้มันสำเร็จเร็ว
วันขึ้นได้อีกทาง
เลียงเคียงลองแวะถามร้านทำเบาะ ผ้าใบ
ในละแวกอีกร้าน ซึ่งแจ้งความประสงค์ไปว่า
อยากให้ช่วยเรื่องแรงงานที่จะติดตั้งให้
ส่วนอุปกรณ์ต่างๆนั้น ดำเนินงานเตรียมการไว้
เรียบร้อยเกือบหมดสิ้นแล้ว
ทางลูกน้องที่ร้านก็สอบความไปยังเจ้าของ
ก็แจ้งกลับมาว่า ต้องเอาของมาดูก่อน
ประเมินราคาค่าแรงให้คร่าวๆก็อยู่ที่หนึ่งพัน
พอได้ความดังนั้นก็ตีรถออกจากร้านมา
อาการสองจิตสองใจก็เริ่มทำงานอีกครั้ง
ใจหนึ่งว่า หนึ่งพันบาทก็ไม่ใช่ราคาค่าแรง
ที่ดูแล้วแพงเกินค่าเงินไปมากเท่าไหร่
หากแปดเก้าร้อยยังพอฟัง คิดเอาว่าแค่ติด
ผ้าลงไปบนหลังคาเพียงอย่างเดียว
อีกใจหนึ่งก็ดูถูกตัวเองว่า สุดท้ายแล้วตัวก็เป็น
คนที่ทำอะไรไม่สำเร็จเพิ่มเข้าไปอีกหนึ่งอย่าง
มีโปรเจ็คเป็นร้อยเป็นพัน ลงมือทำหลักสิบ
สำเร็จหลักทศนิยม โถ่ คนแบบนี้จะไปสืบหา
ความสำเร็จได้จากที่ไหน...
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น