หลังจากวันมหาวิบัตินั้นผ่านไปราวสองวัน
ผมเข้าไปเดินดูพลางลูบคำแผ่นหลังคาราวกับกลัวว่า
มันจะบุบสลายไป พลิกดูที่ขอบรอบด้านและทุกๆ
ช่องที่เจาะไว้สำหรับร้อยดวงโคม ที่ยึดมือจับ
รูแผงบังแดดทั้งสองก็ปรากฎว่ายังอยู่ในสภาพดี
ไม่มีส่วนใดปูดบวมจากอาการอิ่มน้ำที่กังวลอยู่แม้
แต่น้อย มันทำให้โล่งใจไปได้ระดับหนึ่ง
แต่อีกหลายสิ่งที่ต้องทำต่อจากนั้นยังมืดมนต่อไป
ผ้าหลังคาที่เปียกชุ่มบัดนี้ก็แห้งสนิทดีแล้ว
ทั้งๆที่ผึ่งตากอยู่ภายในห้องที่ปิดไว้
ผมปัดเศษทราย เศษดินออกจากผ้าด้วยผ้าสะอาด
กับแปรงทาสีที่เอามาไว้คอยปัดฝุ่นผงตามซอกหลืบ
ต่างๆของยานยนต์
งานการหลายอย่างถูกแบ่งเบาลงไปได้บ้างแล้ว
ทำให้ผมมีเวลาว่างกับพันธะตรงหน้าที่หาญกล้า
สร้างไว้อย่างไม่แคร์ว่ามันจะเสียหายมากกว่าสำเร็จ
ลำโพงโบสอันจิ๋วที่รับใช้ผมมามากกว่าสิบปียังคง
ทำงานของมันได้เป็นอย่างดีจากเพลย์ลิสต์เพลง
จากยูทูป ขับกล่อมบรรเลงเสียงดนตรีท่วงทำนอง
คุ้นหู แต่บางเพลงก็กลับหาได้รู้ซึ่งเนื้อหาความนัย
พออารมณ์ปลอดโปร่งความคิดในกระโหลกที่ผสม
ปนเปไปกับแกลบขี้เลื่อยก็ค่อยๆแจ่มใสขึ้นบ้าง
พอที่จะมองงานการตรงหน้าให้เป็นงานทดลองไป
อีกแบบหนึ่ง
"มันไม่ใช่สิ่งที่ต้องทำให้มันเพอร์เฟ็คโว้ย"
ผมบอกกับตัวเองแบบนั้น
หากคิดแต่ว่าทุกสิ่งอย่างในชีวิตจะต้องสมบูรณ์
อย่างที่ชุดความคิดของหลายคนประกาศิตไว้
ชีวิตนี้ของผมเองก็คงจะดับสิ้นไปด้วยโรคจิตเภท
ที่คลุ้มคลั่งหาทางปลดปล่อยความคิด การกระทำ
ที่เป็นอยู่อย่างทุกวันนี้ไปได้
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น