ย้อนกลับไปที่วัยเด็ก
วัยที่เราอยากให้เหตุการณ์ต่างๆเดินทางมาถึง
อย่างร้อนรน เมื่อไหร่จะปิดเทอม จะได้ไป
พากันไปเที่ยว เมื่อไหร่จะเปิดเทอมเพราะ
อยากเจอหน้าเพื่อนๆแล้ว เมื่อไหร่จะครบรอบ
วันเกิด เพื่อนๆเขามีบัตรประชาชนกันหมดแล้ว
เราอยากจะเร่งเวลาไปเสียทุกอย่าง
พอโตขึ้นมาหน่อย
ก็พอรู้ได้ว่าเวลานั้นเดินไปของมันแบบนี้แหละ
เพียงแต่ใจเราเองแหละที่อาจจะรู้สึกว่ามัน
เดินเชื่องช้าไปไม่ทันใจร้อนรน ทุกๆอย่างมี
จังหวะและรอบความเป็นไป ทุกๆอย่างหมุน
วนไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
พอล่วงถึงช่วงกลางชีวิต
บางทีก็แอบคิดในใจว่าเวลามันไม่ได้เดินแบบ
เดิมเหมือนที่ผ่านมาอีกแล้ว บางจังหวะมันแอบ
อู้เชื่องช้าในการรอคอย บางคราวมันพุ่งเดิน
ทางไปกับความเร็วแสงทำให้เวลาสามวันสั้น
กุดไปเหลือเพียงเมื่อวาน
อย่างกับที่ไอสไตน์เคยบอกไว้ว่า สิ่งสัมบูรณ์
ที่สุดไม่ใช่เวลา แต่มันคือ ความเร็วแสง
เวลานั้นสามารถยืดหดได้(ตามความรู้สึก)
ตามความเร็วของผู้สังเกตุการณ์
หนึ่งไปผ่านไป ไวเหมือนเมื่อวาน...
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น