ชีวิตผมคงหนีไม่พ้นเรื่องรถราเอาเสียจริงๆครับ
ไม่ซ่อมก็รื้อนู่นนี่ไปทั่ว หาใช้ปกติแบบคนทั่วไป
คงจะเกิดอาการนอนมิหลับกระมัง
มีปัญหาอะไรที่มองว่าพอจะหาทางทำเองได้
หรือพยายามจะทำเองให้ได้ก็ดิ้นรนทำมันเอง
แม้ว่ามันจะใช้เวลานานกว่า และนานอย่างไม่รู้
ว่าจะสำเร็จเสร็จสิ้นหรือไม่
คนมันดันทุรัง ต้องทำใจ
กรณีล่าสุด อิย้อย(นามแผง)ที่นับอายุได้มาก
กว่าสิบปี ซึ่งเป็นรถเยอรมันที่เอาแต่ใจ แลหา
ได้ถูกจริตกับช่างทั่วไปในละแวกแถวบ้านไม่
บัดนี้ มีอาการผ้าหลังคาตกย้อยห้อยลงมา
แม้นจะไม่โดนหัวให้รำคาญ แต่มันก็เกะกะสายตา
คนใช้งานอยู่ดี
สอบราคาในพื้นที่แถวบ้านก็แทบจะหงายหลัง
เนื่องจากราคาที่ปักตรึงไว้ในใจที่ทราบมาก่อนใน
พื้นที่เมืองหลวงอยู่แค่สามพันห้า สี่พัน
พอได้ยินคำว่าเจ็ดพันห้าก็อยากจะกราบลาโดยเร็ว
รีบถอยรถออกจากร้านแทบไม่ทัน
จะให้ขับรถไปให้ช่างที่เมืองหลวงทำก็ไม่มีเวลา
งานประจำที่ทำทุกวันนี้ก็แทบไม่มีเวลาให้ปลีกตัว
ไปขี่รถแรดที่ไหนได้นานเกิน 12 ชม แล้ว
"คิดว่าแพงก็ไปทำเองสิว่ะ"
ช่างหลายๆคนคงมีความคิดเห็นไม่ตรงกับลูกค้า
อย่างผมสักเท่าไหร่
เอาจริงๆผมมักจะไม่ต่อราคางานใครนะครับ
ถ้าไม่เห็นว่ามันสูงเกินไป
เข้าใจงาน เข้าใจคนทำงาน
เอาใจเขามาใส่ใจเราครับ
คิดว่าไม่ถูก ก็ไม่ซื้อ ไม่ทำ แค่นั้นเอง
กลับมาที่ตัวเองอีกครั้ง
ด้วยความอยากจะเป็นช่าง(แม่ง)
เห็นอะไร มองอะไรที่คนอื่นๆเขาทำกันได้
ก็คิดกับตัวเองว่า
มันก็คงไม่ยากเกินความสามารถมนุษย์ไปกระมัง
เค้าก็คนคือๆกะเรา
ผมคิดแบบนี้จริงๆกับหลายเรื่องเลย
หากเรื่องไหนเร่งรีบก็ส่งต่อไปให้ผู้เชี่ยวชาญที่
มีเครื่องไม้เครื่องมือครบครันเขาทำ
อะไรพอทำเองได้ก็คิดว่ามันเป็นการใฝ่หาความรู้
ที่เกิดจากการลงมือทำผิดๆพลาดๆไปนี่แหละ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น