ไม่อาจทราบได้ว่าเวลาผ่านไปนานสักเพียงใด
หรือมันจะเป็นเพียงแค่ชั่วไม่กี่สิบวินาทีเพียงเท่านั้น
เท่าที่รู้ได้ก็คือ หลังคาเจ้ากรรมนั้นกลับเข้ามาให้
ตัวข้าพเจ้าเองได้กลัดกลุ้มกับมันอีกต่อไป
ออกจากจุดนั้นมาได้แล้ว จุดล่อแหลมและเสี่ยง
อันตรายสำหรับชีวิต ค่อยเคลื่อนรถออกเดินทาง
มุ่งหน้ากลับบ้านอีกครั้ง ห่างจากจุดนั้นมาราวๆ
กิโลฯฝนที่หนักนั้นก็เบาลง ราวกับว่ามันสัญญา
ไว้แค่ชาวมอดินแดงว่าจะให้น้ำมากกว่าหนองกะจะ
ถึงบ้านอีกรอบ มองดูกระดานหลังคาที่เปียกแฉะ
แล้วก็ถอนใจเป็นกังวล เกรงว่ามันจะชำรุดเสียหาย
จากน้ำฝน และ แรงลมที่กระหนำพัดให้มันหักตัว
งอลงไปหนึ่งครั้ง
เปิดห้องได้ก็นำหลังคาตั้งพิงกำแพงให้น้ำไหลลง
มาเจิ่งนองที่พื้นหน้าห้องไว้ก่อน จากนั้นจึงค่อยๆ
นำเข้าไปวางด้านในแล้วใช้ผ้าเช็ดจนหมาดเกือบ
แห้ง เปิดพัดลมงานวัดตัวใหญ่ที่ตั้งเอาไว้ใช้งาน
เป็นประจำอยู่แล้ว เป่าช่วยไล่ความชื้นให้แห้งไว
ยิ่งขึ้น
กลับมามองพิจารณาสารรูปตัวเองแล้วก็อดหัวเราะ
กับความชุลมุนที่เพิ่งเกิดไปไม่ได้ ไม่เคยจะคาด
คิดมาก่อนเลยว่า ผ้าหลังคาเพียงผืนเดียว มันจะ
สร้างความวุ่นวายให้กับชีวิตได้ขนาดนี้
ยังไงก็มองโลกแง่ดีไว้ก่อนว่า อย่างน้อย มันก็
สร้างประสบการณ์ที่สนุกสนานและความทรงจำที่
ยากจะลบเลือนให้กับตัวข้าพเจ้าเอง
ถึงแม้ว่ามันจะมีปัญหาติดตามมาอีกมากมายก็ตาม
งานนี้ยังไม่จบสิ้นลงไปง่ายๆ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น