หลังจากคิดวนไปมาอยู่หลายรอบก็ยอมใจอัน
เหลาะแหละที่ยอมพ่ายแพ้ไปแล้วกว่าครึ่งใจ
ยอมตัดสินใจของทั้งหมดใส่รถกระบะตอนเดียว
คันที่ใช้งานอยู่ประจำวัน มัดเชือกพอให้รู้สึกว่า
แผ่นหลังคาคงไม่บินหนีหายไปไหน ทับด้วย
กล่องผ้าพร้อมกาวแบบสเปร์ยที่เพิ่งไปซื้อมา
จากห้างฯขายวัสดุในพื้นที่
ถึงร้านได้ก็เอาของลงแจ้งความจำนงต่อเขาไป
ลูกน้องที่ร้านก็พยักหน้างึกๆพร้อมกับสอบถาม
ว่าได้คุยกับเฮีย เรียบร้อยแล้วใช่ไหม
ผมก็ตอบกลับไปแค่ว่า ก็คุยไว้ตั้งแต่วันแรกที่
ได้เขามาสอบถามเพียงแค่นั้นแหละครับ
จบเรื่องจบราวไปเสียที หันหัวรถออกจากร้าน
มุ่งหน้าทำงานการที่คั่งค้างรอการสะสางอยู่ต่อไป
เวลาผ่านไปราวสองสามชั่วโมง ระหว่างขับรถ
ก็มีสายโทรเข้ามา ทีแรกก็ฟังไม่ถนัดว่าใคร
อะไรที่ไหน ยังไง เนื่องจากสัญญาณที่ติดต่อ
มานั้น ขาดๆหายๆอยู่เป็นระยะ เจือด้วยเสียง
ของลมที่พัดเป่าแทรกเข้ามาโกรกกราก
พอฟังได้ชัดเจนก็ทราบว่าโทรฯมาจากร้าน
ที่ผมได้เอาหลังคานั้นไปให้เขาติดผ้า
เนื้อความว่า ผ้าที่เอามามันใช้ไม่ได้
กาวที่เอาไปก็เป็นคนละอย่างกับกาวที่เขานั้น
ใช้พ่นติดอยู่อย่างที่เคยเป็นมา สรุปว่า
เขาไม่ทำให้ ต้องหาผ้า หากาวไปใหม่
วางสายเสร็จก็ทอดถอนใจระบายลมออกจากปาก
สะสางความคิดที่ยุ่งเหยิงอยู่เสียใหม่
คิดในใจว่า อะไรกันอีกว่ะเนี่ย....
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น