อ๋องเอ๋อ

 

    ผมคิดว่าการหลงลืม อ๋องๆเอ๋อๆนั้นเป็นเรื่อง

ปกติของชีวิตมนุษย์เรานะครับ ไม่ได้เป็นเรื่องผิด

ปกติอะไร ที่พูดอย่างนี้เพราะว่าผมก็เป็น อาจจะ

เพราะความลำเอียงเข้าข้างตัวเอง หรือ อะไรก็

ตาม แต่ความคิดเห็น ณ เวลานี้ก็ยังคิดว่าไม่เป็นไร

อยู่ดีครับ อนาคตอาจจะไม่แน่ อาจจะขำๆมากกว่า

ทุกวันนี้ก็เป็นได้

    ด้วยภาระหน้าที่ ที่ทุกคนนั้นต้องมี อาจจะทำ

ให้วันๆหนึ่ง คุณต้องสะสางงานมากมาย บางครั้ง

งานเก่าๆยังไม่ทันที่จะได้ขจัดออกไป งานใหม่ๆก็

งอกออกมาอย่างรวดเร็วยิ่งเสียกว่างานที่ถนน

พระรามสองเสียอีก

    ส่งผลให้ประสิทธิภาพในการทำงานที่เร่งด่วน

รีบร้อนนั้นมิได้มีมากขึ้นไปตามงาน แต่มันกลับลดลง

เสียด้วยซ้ำ หากลองสังเกตุดูแล้ว มนุษย์เรามีความ

สามารถมากมายหลายอย่าง แต่เราก็ทำได้เพียงแค่

ทีละอย่าง หากทำหลายๆอย่างพร้อมกัน สลับกันไป

สลับกันมา ก็ทำได้ แถมตามมาด้วยคุณภาพที่มักจะ

ลดลงผกผันกันไปเสมอ

    และไอ้เจ้าความสับสนวุ่นวายในการงานเนี่ย

แหละครับ ที่มันมักจะส่งผลให้เราประสบกับอาการ

สมองล้า หลงๆลืมๆอะไรไปบางอย่าง เกิดอาการ

ความจำไม่ดีไปชั่วขณะ ทำให้เราเกิดความสงสัยใน

ตัวเองว่า เราแก่ไปแล้วจริงๆหรอเนี่ย หรือว่าร่าง

กายเราเป็นอะไรไป

    เราไม่ได้เป็นอะไปหรอกครับ อาจจะแค่ล้น

เกินไป ก็มีอ๋องเอ๋อโผล่มาให้เห็นบ้าง ขำดีครับ

   

ปล.แต่ก็จะแตกต่างไปจากคนที่มีอาการสมาธิสั้นนะ

ครับ อันนั้นจะเป็นอีกแบบหนึ่ง พบได้บ่อยๆในเด็กยุค

หลังๆมานี้ แบบนี้ต้องรักษาครับ