วันที่ 26 กันยายน 2555
ถึง เอ็ม (พ่อ-แม่ตั้ง) พง (เพื่อนประถมตั้ง)
เตี้ย,มะนาว (เพื่อนมัธยมตั้ง) ตี๋ (เพื่อน ปวช.ตั้ง)
เหี้ย (เพื่อน มหา‘ลัย ตั้ง)
มันอาจจะฟังดูเหลือเชื่อที่จะบอกนายว่าเราคือตัวนาย
จากปี 2567 ซึ่งมีโอกาสเดียวที่จะเขียนจดหมายย้อน
เวลากลับมาหานายได้ ซึ่งเรารู้ว่านายคงไม่เชื่อ
แต่นายคงจะรู้เองจากเนื้อความหลายๆอย่างหลังจากนี้
วันนี้ถูกระบุไว้ในใบเกิดเวลาบ่ายสามกว่าๆว่าเป็น
วันที่นายคลอดออกมา ระบุมารดาคือนางพรทิพย์
ที่นายเรียกว่าแม่ ซึ่งเป็นคนที่คอยถือหางให้นายมา
ตลอด ณ สถานที่ รพ.สระบุรี และบิดานายคณิต
เรารู้ว่านายคิดว่า วันเกิดนั้นก็เป็นเพียงวันพุธ
วันหนึ่ง ไม่ได้ให้ความสำคัญอะไรกับมันมาก นายทำ
กับมันเหมือนเป็นวันธรรมดาๆวันหนึ่ง เท่านั้นเอง
ตรงนี้ เราก็คิดเหมือนกันกับนาย(เพราะนายคือเรา)
แค่อยากจะบอกว่าคนที่จำความรู้สึกของตอนที่นายเกิด
มาได้ ก็มีเพียง พ่อ และ แม่ เท่านั้น หาใช่
เพื่อนสนิท คนรัก คนสำคัญ อย่างที่ค่านิยมในวัยนั้น
อยากให้เป็นไม่
และถ้าเราจำไม่ผิด เย็นวันนี้นายก็ยังคงทำเหมือน
เดิมในชีวิตประจำวัน คือไปออกกำลังกายที่สนามกีฬา
ตกค่ำนายจะออกไปหาเพื่อนสนิทสมัยมัธยมคนนั้น
“เผชิญ” และดื่มกินกัน พอให้มีเรื่องพูดคุย ทำให้ค่ำคืน
นั้นผ่านพ้นไปโดยที่ไม่เงียบเหงาจนเกินไป
ที่เราตัดสินใจเขียนจดหมายนี้ส่งมาให้นายก็เพราะว่า
เรื่องราวต่อๆไปในอนาคตที่นายจะต้องพบเจอ มันจะ
มีปัญหา มีการทำผิดพลาด มีการใช้โมหะ โทษะ
ในการตัดสินใจมากมาย แล้วส่งผลให้ชีวิตต้องสูญเสีย
เสียใจภายหลัง ซึ่งเราก็มองว่า มันเป็นธรรมดาของ
ชีวิตมนุษย์ผู้หนึ่ง ที่ต้องเรียนรู้จากความผิดพลาดของตัวเอง
เรื่องแรกที่อยากจะบอกก็คือให้ใจเย็นๆ ค่อยๆคิดใน
การกระทำที่เป็นเรื่องใหญ่ๆในชีวิต ซึ่งเรารู้อยู่แล้ว
ว่านายมันมุทะลุ อยากจะลาออกจากงานเพราะอารมณ์
ไม่พอใจหัวหน้างานที่ไม่ยอมให้ย้ายสายงานที่ธนาคาร
นายก็ทำมาแล้ว ทั้งๆที่เรื่องเงินก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับ
นายเลย
ต่อมาก็คงเป็นความสัมพันธ์ของครอบครัว เนื่องจาก
ความสัมพันธ์ครอบครัวนั้น มีส่วนอย่างมากในการ
สนับสนุนร่างกายและจิตใจเมื่อยามอ่อนล้า ยามที่ปัญหา
รุมเร้า และ ฯลฯ ครอบครัวส่วนใหญ่จะรักลูกของ
ตัวเองเสมอๆ แต่ก็เป็นเรื่องของธรรมชาติอีกที่ส่ง
ให้ลูกๆในวัยเยาว์ยังมองไม่เห็นข้อนี้ แต่ก็ไม่เป็นไร
สักวันหนึ่ง เด็กที่ออกจากบ้านไปไกลจะกลับมาหาพ่อ
แม่ เป็นประจำโดยสัญชาติญาณเมื่อเวลามาถึง
และหากเป็นไปได้ มีปัญญา มีกำลังมากพอ ก็ควรจะ
ช่วยให้ความรู้ ความสามารถแก่ญาติพี่น้อง ในการ
ประกอบ ดำรงชีวิต ให้มีชีวิตที่ดี เพื่อเสริมสร้าง
สังคมที่ดีกว่าเดิมต่อไป
สุดท้ายแล้วก็คงจะบอกว่า ทำเพื่อผู้อื่นเยอะๆ
นายเก่งอะไรตอนนั้น เราคงจำไม่ได้หรอก เพราะว่า
ด้วยนิสัยชอบทดลอง ชอบทำอะไรหลายๆอย่างๆ ทำจน
เราจำได้ไม่หมดหรอก แต่เรารู้ว่าลึกๆนายทำได้หลาย
อย่าง เพราะนายไม่เคยคิดว่านายจะทำไม่ได้
ขอให้เพียงมีความมานะอดทน ถ้าหากเป็นไปได้
นายควรนำความรู้ความสามารถที่นายมี ส่งต่อให้
ผู้อื่นมากๆ เป็นแรงบันดาลใจให้ผู้คนปรับปรุงชีวิต
ตัวเองให้ดีขึ้นเล็กน้อย แม้สักหนึ่งคนก็ยังดี...
มีนาคม 2567
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น