กว่าฝนจะซาเม็ดพอที่จะให้เคลื่อนที่ต่อไปได้
ก็ใช้เวลาไปกว่าชั่วโมงครึ่งเห็นจะได้
แม้ระยะทางเหลือไม่มากแล้ว แต่ความอันตราย
จากน้ำเจิ่งนอง ท่วมขัง ทำให้ถนนนั้นลื่นและมองไม่
เห็นหลุมบ่อว่าแอบซ่อนอยู่ภายใต้ผิวน้ำที่ดูราบเรียบนั้น
หรือไม่ ทำได้เพียงระมัดระวัง ค่อยๆไปและพยายาม
ขี่ให้อยู่กลางๆถนนมากที่สุดเท่าที่จะทำได้
ไม่นานก็เข้าเขตนิคมฯเหมราช มีไฟส่องสว่าง
เพียงพอและน้ำขังตามข้างทางก็หายไปแล้ว เหลือ
เพียงเขตชุมชนเมือง ที่ร้านรวงเปิดกันตามปกติ
เหมือนที่ผ่านมา ฝนมิได้ทำให้มันเงียบเหงาลงแม้แต่
น้อย
แล้วจุดหมายปลายทางก็ส่องแสงป้ายให้เห็นอยู่
ริมถนนเส้นเดียวกัน ห่างออกไปไม่ไกล ยิ่งเข้าใกล้
ก็เห็นรถราของพรรคพวกจอดเป็นแถว เป็นแนวไว้
ก่อนแล้ว จึงได้ควบคุมร่างกายที่เย็นเยียบให้บังคับ
รถเข้าซองตามระเบียบ จากนั้นค่อยเก็บหมวก เก็บ
ข้าวของเข้าร้าน หาความอบอุ่นให้ตัวเองต่อไป
เมื่อเข้าร่มได้อาศัยชายคาแล้ว ฝนยังคงตกๆ
หยุดๆต่อไปอีกสักระยะ แต่ก็หาใช่เวลาที่จะมากังวล
ไม่ เอาไว้จะกลับบ้านแล้วก็ค่อยมาคิดกันอีกทีจะดีกว่า
ถึงเวลานั้น ฝนอาจจะหยุด รถราวิ่งกันจนถนน
แห้งไปแล้วก็ได้ใครจะรู้
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น