ในช่วงวัยเยาว์...
บางครั้ง เราอยากให้เวลาเดินให้รวดเร็วกว่านี้
วัยนั้น เรารอวันที่จะได้เป็นอิสระ...
ด้วยความคิด ความคาดหวังต่างๆของตัวเอง
แต่ด้วยกฎระเบียบที่คล้ายกับกรงขังที่จองจำความคิด
ความอยากเหล่านั้นไว้ เราจึงทำได้แค่บางสิ่ง
และบางอย่างที่ทำได้แต่เฝ้ามองดู
วันนั้น เราจึงทำได้แต่รอ...
รอวันที่จะหลุดพ้นจากอำนาจเหนือตน
รอที่จะได้ออกไปโลดโผนในโลกที่แสนกว้างใหญ่
ที่มีอะไรๆให้ตื่นตา กระตุ้นใจให้เต้นระรัวตามใจใฝ่
วันนั้น บางช่วงเวลาเราจึงอยากที่จะเร่งทุกอย่าง
ให้มันรวดเร็ว ให้มันหมุนผ่านไปไวๆ
แต่นั่นก็นานมาแล้ว
เราผ่านมันมากันเกือบหมดแล้ว
เราได้เรียนรู้อะไรหลายอย่างแล้วว่า...
บางอย่างก็ไม่ได้เป็นไปอย่างที่เราคาดหวัง
บางอย่างก็ไม่ได้เหมือนกับที่เราคิดไว้ตอนต้น
บางอย่างเพียงแค่ผ่านเข้ามา เพื่อทำให้เรารู้ว่า..
เรานี้ แทบจะไม่ค่อยรู้อะไรเลย
และเรานี้ช่างไร้เดียงสาเพียงใดกับความคิดนั้น
แล้วจนวันหนึ่ง เราหยุดพัก...
เราสังเกตุสิ่งรอบตัวในมุมที่เราไม่เคยคิดถึงมาก่อน
เรามองละเอียดลงไปในความเป็นไปและลึกลงไป
เรากลับมองเห็นทุกอย่างผันผ่านไปอย่างรวดเร็ว
มันรวดเร็วเกินไป...
และชีิวิตเรานั้นสั้นเกินไป....
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น