ลองใหม่

 

    ช่วงนี้กำลังพาตัวเองไปสู่การทำอะไรใหม่ๆครับ

ไม่ใช่เรื่องอะไรใหญ่โตเปลี่ยนแปลงชีวิตอะไรเทือกๆ

นั้นหรอก เพียงแค่เป็นของเล่นสนุกไปตามประสา

    อย่างตอนเด็กๆก็ชอบกีฬาที่ไปทางแนวผาดโผน

หน่อย แล้วก็เสาะหาอะไรที่มันหวาดเสียว ท้าทาย

ความกล้า เย้ยความกลัวพอให้หัวใจมันเต้นวูบๆ

กลัวๆกล้าๆไปอย่างนั้น

    พอสนุกแล้วจึงค่อยหัวปักหัวปำไปกับมัน ใช้เวลา

อยู่กับมันมากมายเพราะอยากจะเก่ง อยากจะมีทักษะ

เอาไว้โอ้อวดกับคนอื่นๆเค้าบ้าง

    ช่วงหลังๆมาพออายุเยอะขึ้น ทำงานบ้าง เลี้ยงดู

ลูกๆครอบครัวบ้าง ก็ไม่ค่อยมีเวลาไปเล่นอะไรแบบนั้น

แล้วครับ จะหาเวลาว่างได้แต่ละทีก็ได้แค่ออกไปหา

เพื่อนฝูงยามค่ำคืน นั่งคุยสัพเพเหระกันไปเรื่อยเปื่อย

    แต่ๆๆกลับมีเพื่อนบางคน ยุให้ลองไปขี่รถวิบาก

ผมใช้เวลาตัดสินใจอยู่นาน ว่าจะลองไปขี่แบบที่เห็นๆ

เค้าขี่กันไหม กลัวใจตัวเองจะถลำลึกไปอีก

    แบบว่า เห็นลุยโคลนขึ้นเขา เข้าป่า บางคนก็

ไปวิ่งในสนามดิน โดดเนินสูงๆ เอียงรถลอยฟ้า

แล้วก็ลงมาได้อย่างหน้าตาเฉย

    หรือเป็นแบบขี่ลุยข้ามสิ่งกีดขวางต่างๆนาๆ

กระโดดไต่ไปตามโขดหินที่มองแล้วคนเดินขึ้นไปยัง

ลำบาก แต่มึงเสือกพารถขึ้นไปด้วย.. ได้ยังไง?

อะไรประมาณนี้

นั่งคิด นอนคิดอยู่เป็นเดือนๆ เพื่อนอีกคนก็เสือกรู้จุดยุ

สำทับมาอีกว่า "มึงไม่ขี่ตอนนี้ แล้วจะไปขี่ตอนไหน?"

    สรุปก็ต้องเอาว่ะ นึกสนุกขึ้นมากับเค้าบ้างก็ได้

จะแข้งหัก ซี่โครงเดาะ นิ้วแตก ตกเขาตายอย่างที่มี

ตัวอย่างให้เห็นอยู่บ่อยๆก็คงไม่ถึงขนาดนั้นมั้ง

    แก่แล้ว คงเจียมสังขารตัวเองอยู่ ว่าไม่ใช่เด็กๆ

ฝึกทักษะการขี่ ค่อยๆเรียนรู้ไปแบบไม่ห้าวหาญก็คงพอ

แค่คิดว่าจะหาเวลาไหนไปขี่ยังยาก

    แล้วจะให้ไปขี่เอาจริงเอาจังแบบตอนเด็กๆก็คง

จะยากไปกันใหญ่

    ถือว่าอย่างน้อย ปีนี้ก็ได้ลองหาอะไรใหม่ๆทำบ้าง

ก็แล้วกันครับ แม้ว่ามันจะดูไม่ค่อยเข้าท่าก็ตาม

    คงได้มีประสบการณ์อื่นๆมาบันทึกไว้อีกหลายสิ่ง

เป็นแน่แท้