สัปดาห์ก่อนเป็นวันเกิดของเพื่อนสนิทที่แสนจะ
ยาวนานเพียงคนเดียว คือ รู้จักกันตั้งแต่สมัยประถม
อายุราวๆสิบกว่าๆ จนสี่สิบกว่าๆ
นับได้ก็ราวๆสามสิบปี ซึ่งเป็นสามสิบปีที่ผ่านอะไรกัน
มามากมาย แยกกันไปใช้ชีวิตคนละทาง แต่ท้ายที่สุด
ก็วนกลับมานั่งดื่มนั่งคุยกันเป็นประจำ
ล่าสุด มันบอกว่าแม่เป็นโรคไตได้สองปีแล้ว
ต้องฟอกไตเองทุกสัปดาห์ สาเหตุอาจจะเพราะว่า
แม่กินยาเยอะ กินยาบ่อย ทำให้ไตต้องทำงานหนัก
มาเป็นระยะเวลานาน ฟังแล้วก็ได้แต่อืมๆดูแลกันไป
ส่วนเรายังมีชีวิตที่เหลือ ก็เพียงทำได้ประคับประคอง
ไม่ให้ร่างกายนั้นเสื่อมสภาพไปก่อนวัยมากกว่านี้
แค่นี้ก็ถือว่าใช้มันมาอย่างโหดร้ายพอแล้ว
คุยดื่มไปสักพักก็วนเข้าเรื่องของมัน เตือนมัน
เหมือนเดิมว่าอย่าไปกินเหล้าเยอะ ซึ่งคำตอบที่ได้
กลับมาก็บอกว่า กินพอเป็นยา
ยาห่าไรครับ มึงแดกตีสอง ตีสาม ไม่ใช่ยา
ธรรมดาแล้วมั้ง นั่นมันยานอนหลับ ฮ่าๆๆ
ตลกโปกฮากันไปสองคนจนรีเจนซี่ที่ร้านหมด
ไปสองแบน ซึ่งเป็นร้านที่ปัจจุบัน มันทำงานเป็น ผช
ที่ร้านอยู่มาหลายปีแล้ว เจ้าของร้านก็รุ่นพี่ที่สนิทๆกัน
เนี่ยแหละ
กว่าจะได้แยกย้ายก็หลายทุ่มอยู่ ถึงบ้านได้ก็กลับมา
นั่งคิดถึงอดีต ตกอยู่ในหลุมแห่งความห่วงหาอนาคต
ที่ยังมาไม่ถึงว่า สังขารเรา คนรอบกายเรานั้นจะ
อยู่ได้อีกแค่ไม่กี่สิบปีหรอกมั้ง แล้วเรากำลังทำอะไร
อยู่วะเนี่ย
คิดได้ดังนี้จึงรีบหลับนอนเสียดีกว่าเอาเวลามาคิด
เรื่องเดิมๆซ้ำๆ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น