หากเรายังพอจำเรื่องราวในวัยเด็กได้ แปลว่า
เรายังไม่แก่จนเลอะเลือนหลงลืมกันเกินไป
แล้วถ้าหากเรายังพอจำได้ วัยนั้น เรากล้าที่จะ
คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย เพ้อฝันไปกับสิ่งที่นึกไม่ออกว่า
จะทำให้มันเป็นจริงได้อย่างไร
เราปลดปล่อยจินตนาการให้โลดเล่นออกไปได้
อย่างไม่เคอะเขิน ว่าความเป็นจริงมันจะมองว่ามึง
ช่างปัญญาอ่อนสิ้นดี แล้วบอกว่า "โลกนี้มันโหดร้าย
กว่าที่เข้าใจ"
แล้วพอรู้ตัวอีกที เราก็ถูกความเป็นไปของโลก
บีบบังคับให้ต้องเดินไปตามเส้นทางของมัน
สังคมรอบกายพูด มอง และทำให้มันเหมือนๆกัน
ไปเกือบทั้งหมด
สื่อเนื้อหาที่ถูกส่งมาให้เสพแต่ละวันก็ถูกคัดสรรมา
ให้อย่างที่เราหลงไปถูกใจ ล่อหลอกให้เราตกลงไปใน
หลุมพลางแห่งกาลเวลาที่สูญเปล่า
กว่าจะโผล่หัวออกมาได้จากความสูญสิ้นดังกล่าว
เราก็ใช้เวลาบนโลกนี้มานานโข ร่างกายเริ่มเสื่อม
ถอย ความคิดถูกใช้ไปในรูปแบบเดียวมานานนับสิบปี
ยากเหลือเกินที่จะให้กลับไปคิดแบบเด็กๆ เพราะถูก
มองมานานว่ามันใช้การไม่ได้
เรื่องเพ้อเจ้อพวกนั้นนะหรือ ที่จะทำให้ข้าแตก
ต่างออกไปแล้วกลายเป็นคนใหม่ เรื่องพวกนั้นนะหรือ
ที่จะพลิกผันชีวิตให้เข้าใจอะไรๆได้มากกว่าทุกวันนี้
ข้าคิดว่า "ข้าแก่เกินกว่าจะคิดเรื่องเพ้อเจ้อพวกนั้น"
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น