จราจล

 

    เมื่อวันที่ 16 ที่ผ่านมา ผมกับเพื่อนๆร่วมรุ่นสมัย

เรียนมหาลัย'ได้นัดแนะกันมาร่วมสังสรรค์ประจำปีท่ี่

งานคอนเสริ์ตงานหนึ่ง ใกล้ตีนเขาใหญ่

    เหตุการณ์เริ่มดำเนินไปตั้งแต่เที่ยงวันที่ร้าน

อาหารริมแม่น้ำที่สระบุรี ต่อด้วยเข้าที่พักแถวหมูสีล่วง

เลยไปถึงเวลาแดดร่ม แต่ก็มีฝนโปรยปรายลงมาบ้าง

กว่าจะถึงเวลานั้น ก็นับแบนเหล้าไปได้สามสี่แบนแล้ว

    เป็นเวลาที่พระอาทิตย์ล่วงลับสันเขาลูกช้างไป

ไปแล้ว เราจึงได้เดินผ่านประตูหน้างานกันอย่างที่

เคยผ่านมาแต่ก่อน เพียงแต่คราวนี้เหลือจำนวนน้อย

ลง

    พื้นดินเปียกแฉะ ชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำฝนที่ตกลงมา

ช่วงบ่ายเย็น ทำให้การเดินเหินนั้นไม่ค่อยสะดวกสัก

เท่าไหร่ ต้องระมัดระวังมิให้ลื่นล้มลงไป

    มองหาที่ตั้งเก้าอี้ ตั้งโต๊ะแบบที่ไม่แฉะมากได้

ก็ตั้งวงล้อมรอบ จัดแจงนัดแนะกันเรื่องอาหารกับ

เครื่องดื่ม ใครจะทำหน้าที่อะไรก็ว่ากัน ส่วนตัวผม

พอมองเห็นแถวที่รอคิวซื้อเครื่องดื่มแล้วก็ถอดใจ

คิดในใจกุยอมเดินขาลากดีกว่าไปยืนต่อคิวยาวเหยียด

แบบนี้แน่ๆ

    ไอ้ปลวก(ฉายา)จึงได้รับหน้าที่ไปต่อคิวรอซื้อ

เครื่องดื่ม ผมกับไอ้เหลี่ยมเดินกลับไปเอากระติก

น้ำแข็งที่รถ ไอ้ร้อยนั่งเฝ้าของ แฟนไอ่ปลวกเดินหา

ของกิน

    หลังจากเดินไปถึงที่รถแล้วก็ตระเตรียมของ

ชงเหล้าใส่แก้วเป็นอันดับแรก เพราะหิวกระหาย

จากการเดินเข้าไปในงานแล้วก็ยังไมได้ดื่มอะไร

เลย เหล้าในแก้วที่หวังจะถือเข้าไปจิบระหว่างรอ

ก็ถูกทาง จนท.บังคับให้เททิ้งก่อนเข้างาน

    ซัดเหล้าในแก้วด้วยความกระหายพร้อมกับ

เดินหิ้วกระติกกลับมาที่งานกับไอ้เหลี่ยม พอถึงหน้า

งานก็ต้องเทน้ำแข็งในแก้วทิ้งอีก มองดูแถวที่รอซื้อ

เครื่องดื่มก็ยังยาวเหยียดสุดลูกตา มองหาปลายแถว

ไม่เจอ

    สักพักไอ้ปลวกโทรเข้ามาบอกว่าอะไรก็ไม่รู้

มั่วไปหมด ฟังยังไงก็ไม่ได้ความ ต้องรอมันเดินกลับ

มาเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟัง ความว่า คนซื้อรอ

กันจนไม่ไหว จนเกิดเหตุการณ์ ต่างคนต่างเดิน

หยิบเหล้าเบียร์ที่กองพะเนินอยู่ในซุ้มไปคนละถาด

สองถาด ทั้งเหล้า เบียร์ น้ำแข็ง หมดเกลี้ยงภาย

ในพริบตา ไม่มีเหลือ

    ฟังไปก็ตาลุกโตไป ว่่าทำไมมึงไม่เอารีมาสัก

ลังว่ะ กุกำลังหิวโซกันอยู่ขนาดนี้ นึกๆไปอยู่ๆคำว่า

จราจล ก็ลอยเข้ามาในหัว ใช่ๆปล้มสะดมโดยผู้คน

ที่อดทนรอไม่ไหว ยังดีที่ซุกเหล้าเข้ามาได้สองแบน

แก้ดับกระหายกันไปก่อนละกันพวก