โดยปกติประจำวันแล้ว สิ่งหนึ่งที่ขาดไม่ได้รอง
ลงมาจากเสื้อผ้าก็คือ แว่นตากันแดด ครับ
เนื่องด้วยหน้าที่การงานที่ต้องอยู่กลางแจ้ง ขับรถไปมา
แทบทุกวัน แว่นตากันแดดจึงจำเป็นมากๆสำหรับผม
แล้วเมื่อวานนี้ก็เป็นอีกหนึ่งวันที่แว่นกันแดดอัน
ล่าสุดที่เพิ่งซื้อเมื่อสิ้นปีที่แล้ว
(ทำอันเก่าหายทำให้ต้องหาซื้อใช้ทดแทนในทันที)
ได้เกิดความเสียหาย จากความสะเพร่า หรือความ
เคยชินก็แล้วแต่ สะพานแว่นที่อยู่บริเวณกลางจมูก
(ซึ่งเป็นแว่นรุ่นที่พับเก็บได้)
ถูกแรงจากสองมือของผมเองทำให้มันหักขาดออกจากกัน
ตอนง้างขาเข้าสวมใส่ เสียงลั่นดัง แป๊ะ! ทำเอาผมอึ้ง
มองสิ่งที่อยู่ตรงหน้าค้างไปสามสี่วินาที
จะว่าไปแล้วเรื่องแว่นตากันแดดกับผมนั้น
เราเริ่มมีปัญหากันมาหลายปีแล้ว มีปัญหากับอันนู้นอันนี้มา
ตลอดไม่เว้นปี
หากจะให้นับว่ามีแว่นมากี่อัน ก็นับได้บ้าง ไม่ได้บ้าง
ลืมไปบ้าง แต่อย่างน้อยๆ น่าจะมีสัก 7-8 อัน
หายไปเสียสองอัน พังไปอีกสามอัน ซื้อมาแล้วใช้งาน
ไม่ถูกใจอีกสองอัน เหลือใช้งาน ณ เวลานี้อยู่สองอัน
คืออันที่เป็นขาเหล็ก ใส่แล้วมีน้ำหนักพอประมาณ ซึ่งไม่
เหมาะกับงานประจำวัน
อีกอันก็เป็นแว่นพลาสติค บางเบา มีไว้หลอกขายนักวิ่งที่
คิดจะใส่ตอนวิ่งเท่ๆอย่างผม
แต่ก็ต้องยอมจำนนเพราะเลนส์ที่ให้มามันไม่ใช่เลนส์
โพลาไลซ์ มองอะไรก็เห็นเป็นสีเหลือบๆออกม่วง
ออกมุกไปหมด จึงเก็บไว้เป็นตัวสำรองในรถ เผื่อกรณี
หลงลืมอันที่ใช้ประจำ
เนื่องด้วยว่าของที่มันต้องใช้ทุกวันเป็นประจำ
มันก็ต้องมีโอกาสที่จะชำรุดสูญหายไปบ้าง อันนี้ก็เข้าใจ
แต่จะให้ทำใจว่ามันต้องเป็นปีละอัน อันนี้ก็ออกจะ
เศร้าๆหน่อยแหละครับ
หากเอาราคาต่อชิ้นมาหารจำนวนวันแล้ว วันๆหน่ึง
ก็จะเสียค่ากรองแสงแดดให้กับดวงตาที่ราวๆ 15-20
บาท
แต่คราวนี้โชคยังเข้าข้างพอสั่งอะไหล่มาซ่อม
แซมได้ในราคา 750 บาท แต่ก็ต้องรอสั่งของเข้ามา
จากต่างประเทศอีกเกือบๆเดือน ตอนนี้ก็ทนมองสี
เหลือบๆไปก่อนละกันครับ
ขอให้ทุกท่านรักษาดวงตากันด้วยครับ
อย่างจ้องหน้าจอมากเกินไป
หาต้นไม้ใบหญ้าเขียวชื่นชมกันบ้าง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น