ว่ากันว่า มนุษย์นั้นเรียนรู้ได้ดีที่สุดผ่านประสบ
การณ์ส่วนตัวที่ได้พบเจอกับตัวเอง ซึ่งผมเองก็คิดว่า
เป็นแบบนั้นจริงๆ
หากเราฟังคนอื่น อ่านเอาจากบทความ หรือ
อะไรก็ตามแต่ ที่ทำให้เราได้ความรู้มาในระดับหนึ่ง
มันมักจะมิได้พาเราไปยังจุดหมายที่ไกลกว่านั้นได้
นอกเสียจากว่า เราได้ออกไปลงมือทำสิ่งเหล่า
นั้นด้วยตัวเอง ทำมัน คลุกคลีอยู่กับมัน สุขกับมันและ
แน่นอน คุณอาจจะต้องเศร้าไปกับมันด้วย
หากเป็นไปได้ผมจะคอยบอกเด็กๆที่น่ารักทั้งสอง
ว่า "เดี๋ยววันนึง ป๊าก็ตายแล้ว พวกเราต้องดูแล
ตัวเองให้ได้" ผมจะสอนให้พวกเขาทำอะไรเอง
เฝ้าบอกเหตุและผลของการกระทำต่างๆในความเป็น
มนุษย์
ผมไม่เคยปัดความรับผิดชอบหลายๆอย่างด้วย
การบอกว่าทำไม่เป็น ทำวันนี้ไม่ได้ก็ไม่เป็นไร
เราฝึกกันได้ เริ่มใหม่ได้ พยายามคิดและสอนพวก
เขาแบบนี้มาตลอด
หากคุณสอนใครไม่เป็น ไม่ใช่ความผิดของใคร
มันเป็นความผิดของคุณเองนั้นแหละ ที่ไม่มีความรับ
ผิดชอบมากพอที่จะทำให้เป็น แล้วปล่อยพวกเขาออก
ไปเผชิญโลกอันโหดร้ายแบบตัวเปล่าเล่าเปลือย ไม่
มีอาวุธ ไม่มีความสามารถที่จะปรับตัว ไม่กระตือรือ
ล้นที่จะเรียนรู้สิ่งใหม่ๆอยู่เสมอ
อย่าชี้นิ้วโทษใคร หากชี้นิ้วออกไป อีกสามสี่นิ้ว
ที่กำอยู่มันก็ชี้มาที่ตัวเอง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น