เสาร์วันหยุดสัปดาห์ที่่ผ่านมาละแวกบ้านผมมีงาน
สังสรรค์ประจำปีของกลุ่มชมรม IMMORTAL
THAILAND MC ที่มีมานานกว่า 33 ปี ของชาว
สองล้อ Harley Davidson
ซึ่งมันเป็นเรื่องปกติที่กลุ่มพันธมิตรอื่นๆจะไปร่วมงาน
เพื่อแสดงความยินดีและร่วมสังสรรค์กัน ซึ่งผมก็เป็น
หนึ่งในนั้น ที่มิได้อยู่ในชมรมดังกล่าว แต่ก็อยากจะ
ไปร่วมงาน(ดื่ม)กับเขา
ช่วงหัวค่ำก็จะเป็นพิธีเปิดอันเชิญประธานชมรมกล่าว
ไปตามเรื่องราว ต่อจากนั้นก็จะเป็นการแสดงดนตรี
ให้ผู้ร่วมงานได้กินดื่ม เดินเลือกซื้ออาหารต่างๆตาม
ซุ้มตามบูทที่จัดเตรียมกันไว้
แต่เรื่องที่ไม่คาดคิดคือ นักดนตรีที่มาแสดงในช่วงแรก
ดันเป็นคนที่ผมคาดไม่ถึงว่าจะมาเล่นให้ดูสดๆตรงหน้า
จะว่าไปแล้วผมก็ฟังเพลงแกมานาน
ติดตามการเคลื่อนไหวของแกตามสื่อโซเชี่ยลบ้าง
เป็นบางคราว ไม่ได้ถึงกับคลั่งไคล้ แค่ชื่นชมในผลงาน
ในสไตล์ของเพลงที่สร้างออกมาแล้วผมก็ชอบ
จะว่าไปแล้วในวันนั้นอาจจะมีผมคนเดียวในกลุ่มเสีย
ด้วยซ้ำที่ฟังเพลงของแกอยู่บ่อยๆ
หากเอ่ยนาม มาโนช พุฒตาล ในวงสนทนากับพรรค
พวกก็คงจะมีไม่กี่คนที่รู้จักและคงอีกน้อยบกกว่านั้นที่จะ
ฟังเพลงแก
เอาเป็นว่าค่ำวันนั้น มีผมคนเดียวที่ยืนอยู่หน้าเวทีดูแก
เล่นแล้วก็ร้องตามไปแบบเพลินๆอยู่คนเดียว
ยืนอยู่อย่างนั้นจนแกเล่นจบ
จึงถึงเลิกยืนแล้วเดินกลับไปที่โต๊ะชงเหล้ากินต่อ
(ซึ่งก็อยู่ตรงหลังที่ผมยืนนั่นแหละ ฮ่าๆๆ)
(ซึ่งก็อยู่ตรงหลังที่ผมยืนนั่นแหละ ฮ่าๆๆ)
คุยกับพรรคพวกได้สักพักก็มองหาที่ซุ่มยิงกระต่ายกับ
เพื่อนมองไปมองมาก็เห็นจะใกล้สุดก็ลัดเลาะไปด้าน
ข้างเวทีจึงพากันไปแอบบำบัดความทุกข์ที่สะสมมานาน
กับเพื่อนสองต่อสอง
ด้วยเหตุบังเอิญเมื่อตอนเดินกลับผ่านข้างเวที
น้าซัน(มาโนช)แกก็มายืนคุยกับใครสักคนอยู่แถวๆนั้น
ก็เลยทะเล่อทะล่าเข้าไปขอชักภาพกันอย่างไม่เกรงอก
เกรงใจใครๆเลย
ระหว่างนั้นแกคงจำผมได้ว่ามายืนดูแกอยู่ด้านหน้า
ก็เลยพูดกับผมว่า นี่เป็นกำลังใจสำหรับแกมากเลยนะ
ที่มายืนร้องด้านหน้าให้กำลังใจเนี่ย
ไอ้เราก็ไม่ได้คาดคิดว่าจะออกมาแนวนี้ก็เลยได้แต่ยิ้ม
ให้แล้วก็ไหว้ขอบคุณแกจากลามาอย่างงงๆ ด้วยความ
ไม่ชินว่าตัวเองจะเป็นกำลังใจให้ใครได้ครับ 555
